Als 't slecht gaat mag het ook een keer gezegd worden: we zitten in de kaka. Zo een dag of vier, vijf geleden begon het wc al gekke borrelgeluidjes te maken. Geen paniek, geen nood, we gieten er een flacon (da's pas een cool woord) javel en ontstopper door en hopsasa, we kunnen weer sjassen met vertier en deugd. Jammer maar helaas, een paar dagen later kwam er helemaal geen beweging meer in 't waterpeil.

Gelukkig (later bleek dat dit niet zo heel gelukkig was), hebben we een inspectie-dop op onze afvoerbuizen in de kelder geplaatst, ahja, want wij zijn vooruitdenkend en innovatief. Wegens installatie problemen hangt die dop natuurlijk aan de onderkant van de afvoerbuis (erboven zou nogal moeilijk zijn gezien dat de buizen tegen het plafond lopen. Enfin, een lang verhaal kort: pakweg 20 seconden na het losdraaien van de inspectiedop stond mijn allerliefste zich al te wassen met Melkmeisje om de rioolgeuren van haar af te krijgen. Je zou ervan verschieten hoeveel water er in zo'n buizen kan zitten. Gelukkig bleef de verse kaka achterweg.

Enfin, op dit moment zitten we dus met een half werkende riolering. Dat wil zeggen dat je alleen platte kak mag produceren of een vaste moet afkappen in keutels van maximum 3cm lengte. Op het drie-lagig wc-papier moeten we ook rantsoeneren. Twee vellekes per beurt, 't is crisis voor iedereen.

Schaamteloos gepikt van vriend en ex-mede-student K (http://www.myspace.com/kistov): een custom Google logo'ke om in de Apps sites te gebruiken. En ik wist nog niet eens dat het ging! Nodeloos te melden dat mijn mond open viel als nooit tevoren toen ik de instelling terug vond in mijn Apps backpanel. Of is het tegewoordig in om dat terug frontpanel te noemen?

Enfin, een minuutje werk en boem: een veel betere Google Mail natuurlijk.


Sjow eeej?! En dat er nu geen ene afkomt met wat is Google Apps hé! ;-)

Ik ben een grote fan van vernieuwde zegswijzen. Zo hoorde ik deze en vorige week onder andere deze pareltjes:

- Ik zal proberen iets uit de boot te slepen.
- Dan springt hij een gat in z'n kousen.
- We weten niet meer van welke pijlen hout maken.

Zelf waren ik en mijn vriendin getuige van de geboorte van een nieuwe zegswijze:

- Ze kapt het badwater achter de kast.

De juiste betekenis hiervan is echter nog wat wazig.

Zo een week of twee, drie geleden zijn we (en met we bedoel ik eigenlijk ik) overgeschakeld naar Google Apps. Daarvoor maakten we al gebruik van de Google kalender, mail en docs om 't één en 't ander bij te houden. Verjaardagen, IOK afvalkalender, ... allemaal gemakkelijk en overal toegankelijk. Ook een volledige online mail (zonder offline reader) is op zich beter als je thuis al met twee verschillende pc's zit.

Enfin, Heel de tralala naar Google Apps overgezet zodat onze domeinnamen ook echt aan Google hangen. Vroeger kwam er zo'n voze melding in je mail te staan à la "sent by nick...@gmail.com namens nick...@telesmurf.be". Wreed vervelend dus. Allemaal verleden tijd en zowaar nog belangrijker: gratis en voor niets. Je moet wel in staat zijn je mx records etc. aan te passen op de webserver.

Het enige nadeel is dat in de Apps nog geen Google Reader beschikbaar is. Erg jammer. Daar moeten ze nog eens dringend werk van maken.

Labs is ook beschikbaar in Apps heb ik gemerkt, dat was eerst niet het geval. Dus extraatjes binnen GMail blijven beschikbaar als je overschakelt. Ik kan de 'Tasks', 'reply to all', 'calendar gadget' en 'docs gadget' warm aanbevelen.

Weeral een jaartje voorbij. Behalve familiale verplichtingen hier en daar draait alles gewoon door. Gisteren hebben we zo bij voorbeeld de laatste planken parket gelegd en nog een deel van de keuken afgewerkt. Nu het bed nog verhuizen en de kinderkamers van deco voorzien.

Omdat je niet anders kan toch even meedoen met de menigte:
- minder gsm-afhankelijk worden (vroeger hadden ze dat ook niet);
- buitengevel bepleisteren;
- papierberg tot een administratief hoogstandje verwerken;
- meer drinken;
- ...

En nog een hele lijst maar die komt er jammer genoeg niet door wegens censuur op de woorden tiet, Danny Verstraeten en kniebroek.

http://www.stubru.be/node/79453

Je moet dat maar kunnen. Dag op dag twee jaar geleden in het jaar 2006 van onze lieven Heer hebben wij nieuwe banden gekocht voor de VW (http://www.telesmurf.be/blog/index.asp?blog=98). Wat wil het toeval nu? Dat Roger van de VAB, mijn allerliefste van in bed en beide de ouders besloten hebben mij te stalken in verband met het opleggen van nieuwe rubbers. En ik moet toegeven, ze beginnen hier en daar wat profiel te verliezen. Ze hebben toch ook weeral 55.000km gedaan en dat is niet slecht, al zeg ik het zelf.

Bon, ik geef me gewonnen en twee jaar later (in theorie + drie dagen) ga ik de Auto5 terug binnen voor nieuwe banden. Deze keer iets minder als rookie die maar half weet hoe dat juist zit met die bandenmaten enzo. Ik heb zelfs zelf m'n band gekozen deze keer! Als dat niet ongelooflijk stoer is! Al moet ik nog wel even voor de spiegel oefenen als de Auto5-kerel me gaat afschieten door te zeggen dat hij nog nooit van dat merk / type gehoord heeft. Lijkbleek zie ik mezelf al worden. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik lijkbleek begin te kokhalzen aan een informatie-balie. Maar dat zijn dan weer heel andere verhalen.

Banden dus! Aan iedereen die een Kerst-kado van mij verwacht: niet teveel verwachten hé. Een waardeloos kado houdt in dat wij als gezin veilig op de baan kunnen de komende twee jaar.

Zo ongeveer een week geleden hebben we onze vloerverwarming opgestart en hebben we druk gezet op alle andere leidingen. En wat blijkt? Euforie alom: geen enkele lek. Niet slecht voor iemand die met een handboek in de linkse en een engelse sleutel in de rechtse voor de eerste keer zelf z'n sanitair heeft geïnstalleerd. De vloer is voorlopig nog niet gebarsten en het is lekker warm in huis. Weliswaar nog een hoog verbruik wegens geen binnendeuren en alle kranen open om alles te testen maar dat zijn details. We moeten zelfs de temperatuur van 21 naar 19 laten zakken wegens te warm. Zeer goed! Beter zo dan brrr aan de voetjes.

Gisteren nog een kraantje bijgeplaatst voor de afwasmachine en het handenwassertje aangesloten op de waterleiding. Het begin zowaar kinderspel te worden.

Zaterdag komt de installateur de gashaard nog even ontluchten (dat was ons dan weer niet gelukt) en tegen dan hebben we hopelijk ook een keuken die volledig in elkaar zit.

- Erg handig voor een vergeetachtig persoon zoals ik: http://www.deadoraliveinfo.com
- Deliver the milk: http://earth-api-samples.googlecode.com/svn/trunk/demos/milktruck/index.html

Dingen die ik zei deze week:

- tiete, tiete, tieteeeeeeuh;
- hahaaah scheepsmaatje;
- ik zou graag hebben dat je dat moet doen;
- prik eens met uw vork in uw worstje;
- waarom heeft Connor in uw rug gebeten?;
- je moet de deur open doen met uw poep;
- die van Eandis zijn jeanetten;
- waar zijn mijn tickets van Tina Turner?
- zijt ge ni een beetje te vlok aan 't worden?
- die van Lampiris zijn jeanetten;
- in Amsterdam?

Er staat weer heel wat op til de komende periode. De verhuis zit erop, dus daar zijn we al vanaf, of toch bijna. De zolder in het nieuwe huis lijkt meer op een ontplofte depot van Chiquita dan op de zolder van een nieuwbouw. Maar een paar intensieve uitpak-momenten later is dat waarschijnlijk al een pak beter. Al moet ik zeggen dat onze dozen-dragers overal een mooi gangetje hebben gelaten zodat we niet over de dozen heen moeten, wat anders ook best leuk had kunnen zijn.

Verder zitten we met nakende kerstdagen en andere feestelijkheden. Nog een geboorte ertussen, kleine werkjes aan 't huis. Meter en peter vacature-toestanden zijn in privé-kringen al beslecht, we moeten het hen alleen nog vragen. Dus als jij dit leest en we vragen het binnenkort aan u, gelieve volmondig ja te zeggen anders moeten we op onze backup springen en dat zorgt voor vertragingen ;-)

Professioneel ook nog een veranderingske hier en daar. Kortom, alleen mijn vriendin blijft hetzelfde aangezien de kinderen elke vijf minuten veranderen en voor we het zelf weten op café vertrekken en met hun lief thuis komen.

Het is bijzonder lastig om als journalist op TV een interview te doen als je live verbonden bent met de studio die zich aan de andere kant van de wereld bevindt. Je zit met die vervelende vertraging waardoor er stiltes vallen of de journalist en nieuwsanker gewoon door elkaar heen praten. Voor de kijker af en toe amusant, maar meestal vervelend als je wil weten wat de twee te zeggen hebben.

Op het internet bestaat dit ook. Alleen zit de corresponderende partij niet aan de andere kant van de wereld maar op zo'n (en nu ga ik in het wilde weg gokken) 100km. Mijn eerste bericht ging naar Steffi van Lampiris. Met de vraag of ik de foutieve aanvraag geproduceerd door hun website eigenhandig kan corrigeren en hoe ik deze het beste verstuur. Kwestie van alles vlot te laten verlopen. Na twee dagen word ik wat zenuwachtig en bellen we om te vragen hoe het zit. Andere medewerker, direct antwoord. Een paar uur later is de aanvraag per post weg. Weer twee dagen later: een bericht van Steffi om te zeggen dat dit mag (correctie) en best per post, maar opgelet ons adres is net aangepast (op de website staat nog het oude) en dus is ook onze aanvraag naar het oude adres vertrokken.

Mail terug naar Steffi: oei, nieuw adres, onze aanvraag is naar het oude, wat nu? Twee dagen later, ik zenuwachtig. Telefoon. Conclusie, fax maar door, komt in orde. Twee dagen later een bericht van Steffi om te zeggen dat we een fax mogen sturen tav haar, dan gaat zij er persoonlijk voor zorgen.

Het is me wat, die vertragingen. Hopelijk komt hun gas wel op tijd.

PS: Eandis kan er ook wat van, maar dat, liefste kindertjes, is weer een heel ander verhaal.

Ik had gehoopt ons bouwavontuur, dat ondertussen toch ook weeral 2 jaar en 3 maanden aan het duren is, af te sluiten met een even blakende gezondheid als toen we er aan begonnen, maar dat gaat jammer genoeg niet lukken. Die voze duim van 't vloeren zit er nog atlijd in (alhoewel er nu maar een stukje voos doet) en sinds een week of twee zit ik met een tintelende arm en hand. De tintelingen komen zo af en toe opzetten en gaan ook redelijk snel terug weg. Al een geluk dat ze niet in de linker arm zitten. Hmm, is dat eigenlijk links voor de persoon zelf of in tweede persoon? Damn!

Tijd om bij de dokter of hete Heidi te passeren voor een passage is er jammer genoeg niet, maar we houden het op een zelfdiagnose van overbelasting.

Over overbelasting gesproken: vorige week trouwens twee dikke bruine enveloppen van de dienst Financiën voor meneer en mevrouw. En maak nu maar dat ik mijn geld terug heb, dieven!

Langs de ene kant ben ik van mening dat er veel mensen zijn die zich voor alles excuseren. Van "excuseer, mag ik even passeren?" tot "sorry dat ik uw lucht even inadem, maar anders ga ik behoorlijk dood." Men moet niet voor alles een sorry op tafel zwieren. Langs de andere kant ...

Daarstraks las ik een blogje over iemand die deze morgen een manoeuvre moest uitvoeren (in de auto dus) omdat ze met mascara bezig was. Diegene die ze afsneed was nogal kwaad en stak een tirannie af aan de volgende verkeerslichten. Natuurlijk dik in haar gat gebeten en waar gaat het naartoe met de wereld en bleiten tot de mascara in zwarte strepen over haar kaken liep.

Tegewoordig doet men ook maar. Je moet er maar tegen kunnen. Een klein beetje rekening houden met de medemens? Niet meer nodig. Burenruzies zijn tegewoordig meer standaard dan uitzondering. Scheidingen van hier tot ginder. Scheinheilige uitspraken, messen in de rug, ... Onder tafel tegen elkaars schenen stampen terwijl er champagne op staat en vriendelijke woordjes in het rond vliegen.

Laatst zei iemand tegen me dat ik boser geworden was tegenover pakweg een jaar geleden. Ik ontekende het in alle talen, maar ik begrijp de opmerking. Boser zou ik niet durven zeggen, maar reken maar van yes dat je vier schuiven naar beneden valt en een vuil bakkes terug krijgt.

Wederom een pokeravond afgesloten met massale verliezen (zwarte chips en al). Het begint zowaar een probleem te worden in deze financiële crisis-momenten. Maar men moet altijd alles positief bekijken. Onze dampkap die we zonder blikken of blozen hadden gekocht blijkt bij nader inzien toch niet te hoog te zijn. Woehoew! We zaten bijna met een dampkap die tot onder onze neus hing. En da's een beetje te laag hé Piet.

Enfin, tegen de volgende keer dus het pokerface ne keer terug oefenen in de spiegel. En als ik ooit van m'n leven nog eens een dampkam koop: eerst meten. Want meten is weten, nietwaar? Jazeker dat.

Verder mogen we niet klagen qua sleur in ons leven. Vandaag komt Peter van Telenet onze kabel aansluiten en de modem in de kelder zwieren. Ik heb daar het volste vertrouwen in. Hij klonk aan de telefoon behoorlijk Funky. Of hij met z'n poep geshaked heeft zal ik straks even navragen bij de vriendin.

Als u mij vandaag ziet aankomen. Wees wijs en manoevreer je in een grote boog om me heen. U zal er wel bij varen.

Ik had gisteren tijdens een documentaire op National Geographic en de strijk de laatste berichten uit m'n Outlook overgezet naar GMail. Yes! Eindelijk van die voze offline bestanden vanaf die alleen maar ruimte in beslag nemen en verloren kunnen gaan bij problemen met de harde schijf.

Het sentiment dat bovenkomt bij het lezen van die oude berichten, het heeft geen naam. Ik heb op een half uur zeker twee zakdoeken vol gesnotterd. En niet van die sissy zakdoeken met Mickey Mouse op. Echte moemoe-zakdoeken van 50 op 50 met zo'n bloemen-behang-print.

Er waren wel sommige dingen bij waarvan ik dacht "heb ik dat geschreven?". Hoe een mens toch verbaal kan veranderen op een paar jaar. Alhoewel, een paar jaar ... Ik zit met m'n kop nog altijd ergens in 2000 en een klets denk ik, want het is toch ook weeral een jaar of acht geleden. Poeheej!

Moest ik niet beter weten, ik zou stellen dat ik schijnzwangerschapsverschijnselen begin te krijgen. Dat is meteen ook het duurste woord ooit op telesmurf.be sinds de dag dat ik met een vette cheque naar dns.be trok. En dat is toch ook weeral een tijdje ... *mijmer*

Schijnzwangerschapsverschijnselen dus. De ene moment staan we te springen op bed (wij hebben daar een sterke policy over), de andere moment vallen we in slaap tijdens de Simpsons en uiteindelijk zitten we nog tot half twee papierwerk te organiseren en on the side onze Telemeter nog een laatste keer uit te rekken voor we gaan verhuizen. Gisteren 5GB trouwens, niet slecht voor een avond. Hoe krijg je dat klaar ome Nick? Livestreams, youtube en keiharde porno!

Het resultaat is een kote nacht, een snelle ochtend zonder ontbijt en een euforische bui met William Shatner op de radio ondanks de zone 30 waar ik op dat eigenste moment door moest. Pas op, ik heb niets tegen die zones. Sterker nog, ze moesten die overal invoeren. Als je op je boordcomputer ziet wat je gemiddelde snelheid is bij een rit naar 't werk zit je aardig in de buurt van die 30. De file hé meneer, de file hé.

Totaal niet aan de rest van deze blog gerelateerd: waarom is Fortis in de problemen geraakt? Miet Smet heeft eindelijk haar voorhuwelijkssparen opgevraagd. Hah! Tsjakkaaa! Ik vond dat wel een goeie. Maar je moest erbij zijn.

Ik rijd elke dag naar 't werk via een paar binnenbaantjes. Dat is vooral om de drukte op hoofdwegen te vermijden en wat minder (stilstaande) kilomters te doen. Een van de eerste boerderijen die ik passeer is die van iemand waar ik vroeger nog mee op school heb gezeten. Ik herinner me nog een verjaardagsfeestje op de oprit van de boerderij. In de namiddag mochten we dan in 't hooi spelen en we dronken melk rechtstreeks uit de melk-tank. Toen we pannenkoeken zaten te eten passeerde de pastoor daar met z'n fiets en die kende ons bij naam.

En ik zit me al dagen af te vragen hoe die kerel nu weer noemt. Raf, dat weet ik nog. Maar z'n achternaam ben ik kwijt. Ik weet zelfs nog dat hij ooit in de kleuterklas met zo'n ooglapje rondgelopen heeft. Elke keer opnieuw als ik er voorbij kom moet ik er aan denken, zonder uitzondering. Bijzonder irritante tick als je 't mij vraagt. Of heeft dat zo'n psychologische, onderliggende bedoeling?

En een verhaaltje over hoe 't stad de mens nog meer kan kloten.

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)