Aan het pulken man! Hij was gewoon aan het pulken! Ik dacht eerst nog dat de bestuurder van de Ford Escort (cabrio) die voor mij reed z'n sigaret naar buiten gooide. Ik zag eigenlijk niets op de weg vallen en dacht dat ik ze gemist had. Maar een halve minuut later kwam het handje weer uit de raam. Weer geen sigaret (het zou anders nogal een kettingroker geweest zijn). En toen zag ik het in z'n achteruitkijkspiegel: hij zit te pulken! Pulker! Vieze Escort pulker! Als je van Mol naar Geel rijdt: opgepast, er liggen neuskeutels op de weg!

Aan de rode lichten stond er trouwens deze morgen een Polo achter mij waarvan de bestuurster en de vrouwelijke passagier nogal lesbisch tekeer gingen. Ik ben een man van de wereld en niets is nog vies of raar, maar het was toch de traagste acceleratie die ik ooit met de auto heb klaargekregen.

Even een update zodat ik zelf de tel niet kwijt geraak: gisteren poging drie (drie!) om The Great Raid te bekijken van de DigiBox. Status: twee keer het begin gezien en gisteren tot halfweg geraakt voordat ik in slaap viel.

Drie kinderen, een job, werk aan het huis en hier en daar een projectje om 's avonds te doen: it's not just a job, it's a fucking adventuuuure!

Hazaaah! Gisteren telefoon gehad van de Leo van de Ford van Lier. De grapjas vroeg of we onze S-Max nog moesten hebben. Té ne keirel zalla, de Leo. Gelieve een dikke vette bankcheque mee te nemen op naam van Fat Leo Enterprises en tegen donderdag scheuren we in familieverband over de Vlaamse wegen. Over die van Wallonië waarschijnlijk ook, maar daar moeten we niet zo direct zijn. Alhoewel, mejuffer is meer naar de Ardennen aan 't lonken wat betreft onze reisplannen. Frankrijk heeft het dus niet gehaald en Spanje is volgens mij een hel met drie kinderen op de achterbank.

Enfin, de auto staat dus te wachten. Het enige wat nu nog kan mislopen is een wreed onnozele nummerplaat krijgen van de DIV. Ik hoop op een toevallige samenloop van omstandigheden en dat het '005-MAX' wordt. Asdani koel is jom! Spanneeeeeeuhnd!

... dacht ik toen ik dinsdag het Dexia kantoor binnen stapte (geheel spontaan btw) en tegen de loketbediende wiens naam ik altijd vergeet zei: "Rita, ik kom langs om al m'n L&H aandelen van de hand te doen." Rita was een pure gok en aan haar gezicht te zien de verkeerde. Echter ik draag de persoonlijke aanspreking hoog in het vaandel. Liever een verkeerde voornaam dan een 'jom', 'gij daar', 'menneke' enzovoort. Ik ben waarschijnlijk de enige die z'n notaris aanspreekt met Hubert (Hubbie is er dan gezien z'n titel wat over) in plaats van meester Van Kerckhoven.

Enfin, de loketbediende die niet Rita noemt gaf me groot gelijk (dat doen ze altijd als je daar met geld zit) en het zaakje was in twee minuten geklonken. Prima zo! Ik groet de loketbediende van achter haar dik glas en steek de straat over naar de KBC.

In de Dexia van Herenthout is er trouwens veiligheidsglas aan het loket voorzien, maar het glas erboven niet. Dus als u een overvaller bent kan u gewoon even op de toog aan het loket gaan staan en het raampje erboven intikken. Dit geheel terzijde.

Eigenlijk zijn wij volledig klant bij KBC met onze verzekering en geldzaken, maar bij Dexia hadden we dus nog een aandelen portefeuille en iets waarvan ik de naam altijd vergeet. Nu ik er aan denk ... mijn vergeetachtigheid heeft vooral weerslag op Dexia personeel en diensten. Die nieuwe van de O'Kay noemt Bianca, die van de KBC Johan, onze Ford-verdeler is Leo en ga zo maar verder. Maar die van de Dexia ... ik vergeet het elke keer waar.

Maar waar ik eigenlijk naartoe wou in deze blog: heeft iemand een DeWalt slijpschijf verloren laatst? Ik heb er eentje gevonden. Ongelukkige verliezers mogen zich altijd kenbaar maken.

Via de RSS feed van demorgen.be:


Als dit erdoor komt, wat niet gaat gebeuren, dan zijn ze helemaal achterlijk bezig. Alleen al het idee dat iemand die dit soort van ideeën bedenkt een leidinggevende functie heeft in ons politiek systeem zorgt voor een kokhalzend effect. Dus volgens Maggie mogen die mensen verkeerd parkeren. Dat wil zeggen waar je nu niet mag parkeren. Of beter: waar de gewone werkmens niet mag parkeren, Wat met vertegenwoordigers die constant op de baan zijn en hun auto (en het parkeren ervan) eveneens een groot deel uitmaakt van hun job? Pakjesdiensten als DHL etc., mogen die binnenkort ook tijdelijk voor mijn garagepoort parkeren omdat ze de overbuur een pakketje moeten bezorgen? Moet ik straks met de glimlach over straat wandelen met de kinderwagen omdat er op de stoep een auto van 't wit geel kruis staat? Ik denk het niet. Daar had ik trouwens al een strenge policy over. Het voetpad dient op te voetpadden, niet om te parkeren, ook niet om overhellende delen van je auto op te stockeren omdat je een te groot exemplaar kocht.

's Morgens staat in de auto altijd Radio 1 op (of aan?). Zo blijven we wat op de hoogte van alles en nog wat in de wereld, nietwaar? 's Avonds mag Siska me naar huis voeren, met veel plezier zelfs. Het is en blijft toch een zot wijf. Enfin, sinds een paar weken begint die Radio 1 me wel wat tegen te steken. Constant gezever over Fortis, Reynders, de crisis, ontslagen, geldnood, problemen, ... Het is wat. Niet dat ik door een draai aan de knop de problemen wil ontvluchten of ontkennen, maar sinds een paar dagen staat de radio op Nostalgie (ja, ik word oud).

We hadden het er thuis nog over, een van de dagen. We hebben zelf niet echt het idee dat we met een crisis zitten. We hebben geen Fortis aandelen, beiden werken we ergens waar het er voorlopig nog erg goed uitziet qua werkgelegenheid (pech kan je altijd hebben natuurlijk), enzovoort. We moeten tot nu toe nog geen boterhammen met choco eten op 't einde van de maand, over twee weken is de nieuwe auto er en de vakantie is bijna geboekt.

Tot het met de rest van de wereld wat beter gaat blijven we voorlopig op Nostalgie hangen. Waar trouwens de ferrari van Magnum P.I. in een tombola weggegeven wordt.

Pssst, nog 14 dagen en hij komt van Genk naar Lier. En dankzij de mejuffer van de verkoop hebben ze er in Genk last minute nog bi-xeon lampen opgevezen en de zetels met alcantara overtrokken. Hoera voor de mejuffer van de verkoop.

Je staat met twee kinderen achteraan in de rij bij de computerzaak. Geen nood, de rij valt nog mee en je hebt je kinderen zo opgeleerd dat ze bij de minste kik die ze geven 2u de kelder in moeten. Je geraakt tot bij de kassa maar de laatste persoon voor je komt eens langs op het hoogtepunt van de dag om vrijblijvend een configuratie te laten uitrekenen. Gelukkig ben ik erg goed in vieze blikken naar mensen die ik niet ken. Een vijftal minuutjes later zitten we alweer gezellig in de auto op weg naar huis. Op de achtergrond horen we Scala "ik zag twee beren" zingen. All is well!

Thuis draaien twee nieuwe Samsung harde schijven gezellig en fijn in het rond. Maxtor bestaat niet meer, van WD moet ik niets meer weten en dat was het dan qua aanbod in de speciaalzaak. Enfin, ik sluit de te backupen harde schijf ook even aan en ... niks. Harde schijft draait niet meer. Motor begeven, chips die moe zijn, wie zal het zeggen.

Na een weekendje google en een hele vocabulair aan nieuwe scheldwoorden kan ik dit meegeven aan mensen met hetzelfde probleem:

- harde schijven kunnen tegen een stootje;
- statische toestanden kunnen de "platters" vastzetten waardoor de motor het geheel niet meer in gang krijgt;
- jumpers zijn nergens voor nodig bij het reanimeren van een harde schijf;
- het truucje met de diepvriezer werkt slechts heel soms;
- als je een harde schijf moet openen weet je dat je niet goed bezig bent;
- data recovery bedrijven vragen gemakkelijk 2500 euro om je gegevens terug te halen;

Ondertussen staat alles mooi op een andere schijf na een zweterige en stressvolle 24u. En dat alles met een paperclip, een potlood en een muismatje. MacGyver zou jaloers geweest zijn moest hij mij bezig gezien hebben.

Vroeger was een terrabyte iets wat je hoorde vallen maar nooit zelf zou meemaken wegens te veel, te groot en te duur. Terrabytes zijn voor bedrijven en belangrijke mensen. Ongeveer zoals je vroeger ook niet meer dan 8mb RAM geheugen zou nodig hebben. Meer en groter is niet voor de gewone consument.

Gek dat ik ongeveer een dikke 15 jaar later net een bestelling heb geplaatst voor twee nieuwe harde schijven van elk 1TB en dat er al aan 2.7TB in de computer zit. En relatief gezien voor geen geld. Té roar eeej.

Yeah! Onze aanvraag voor wind/water stroom van EcoPower is in behandeling. Wegens gebrek aan windmolens moeten we wel nog een maand of zes wachten voor we kunnen overschakelen van Electrabel, de fuckers. Ons een beetje vuile kernenergie verkopen tegen woekerprijzen.

Het moet allemaal betaalbaar blijven, maar hier en daar een groen idee is niet slecht. Zo hebben we in de kelder netwerk switches (of switchen?) hangen die weet-ik-veel-hoeveel minder stroom verbruiken wegens intelligente Green Ethernet technologie. Wel knap, ze berekenen het aantal meter dat achter een poort hangt en sturen maar net genoeg signaalsterkte om de pc te bereiken. Slim gezien vind ik dat.

Met aardgas zitten we ook al bij Lampiris. Die bieden ook alles in 't groen aan al vraag ik me wel af hoe je aardgas in 't groen kan leveren. Enfin, 't is ook deels het gedacht dat telt hé.

Enige waar we (of eigenlijk ik) bewust niet al te groen in zijn is keuze van auto. Als je bekijkt hoeveel kilometer we per jaar afleggen is een auto geen van-a-naar-b-ding maar iets wat goed moet rijden, voelen en zitten. Het is nog even wachten maar over een drietal weken staat de dikke 2L op de oprit. Yeah! Dat maken we wel weer goed met een zonnepaneel hier of daar :-)

Nick houdt niet van:
- frangipanes waar om economische redenen te weinig confituur in zit;
- dubbele uitlaten waar maar langs één kant rook uit komt;
- iPhones die mijn luidsprekers beïnvloeden;

Nick houdt van:
- Fordgarage Deprince uit Lier;
- z'n iPod die alle telefoonverkeer blokkeert.
- TeamViewer;

Als ik voorbij die ijzeren constructie moet bij de inkom heb ik twee gangen later nog altijd dichtgeknepen billen (er kan soms zo'n venijnige 'toeter' uit komen, en ik weet nog altijd niet waarom die soms wel of niet gaat).

De curry ketchup van Heinz staat niet in dezelfde gang als de Mayonaise van Heinz.

Een potje speciaal-saus van D&L kost op de cent evenveel als een fles cola van 2L uit een max-pack van 6 flessen.

Een bloemkool kan net niet in zo'n zakje voor groenten en fruit. Eventueel wel mits applicatie van glijmiddel.

Het glijmiddel staat niet in dezelfde gang als de bloemkolen.

Niet elke kassabediende rekent spontaan uit hoeveel maaltijdcheques je moet geven als je zegt hoeveel waarde één exemplaar heeft.

Omdat wij zo liturgisch zijn (ahum) vallen de spreekwoorden bij ons thuis niet ver van de wieg. We noteren voor deze week:

"Ze gooit de dunschiller weg met zwoerd en schil."

"De eigen handen zijn de mooiste plaats voor het heft."

"Ze is bevangen door de slijmigheid."

"Al zijn de spijzen nog zo fijn, ik blijf liever in mijn stulpje klein."

Damn you!

Gisterennacht ging het alarm af. Niet ons alarm, maar dat van een verre, verre dorpsgenoot. Ik geloof dat het ergens rond een uur of vier was. Is dat nog een uur om in te breken? Doen ze dat tegenwoordig niet overdag of vroeger in de nacht? Belt er dan geen neger aan terwijl de rest van de familie langs achter alles stiekem leeg plundert? With no hard feelings to de negers. Ik ken zelf ook een neger en dat is een sympathieke jongen. Net als voor Silvie De Bie en nonnen uit de oorlog rem ik daarvoor.

Je hebt zo van die rascisten die negers maar zozo vinden. Bij mijn zozo moet je je een schommelende handbeweging inbeelden, dan ben je direct mee. Ik ben wel voor de beeldspraak, oef hoe noemt dat (hierbij haal ik mijn schouders op en kijk in een hoek van 45 graden rechts omhoog naar het plafond). Je moet daar toch mee oppassen, met die uitspraken inzake rasiscme. Je kan daar niet openlijk over ventileren tegen eender wie.

Stel, je staat aan de kassa van de Aldi en je begint tegen de man voor je te praten over al die negers die het werk komen afpakken en onze maatschappij verzuren. En maar profiteren en maar van bil gaan met hun lange zwarte piet. En doppen ... Doppen maat! Het heeft geen naam. Het zijn echte die hard doppers, die negers. En plots zegt die man voor je: "ja maar how, ik ben ook een neger". En dan sta je daar. Dat is wel een onwennig moment.

Nee, Electrabel is niet meer wat het geweest is (ik ben tegewoodig nogal te vinden voor sterke plot-wendingen). Met hun herinneringen altijd. Alsof er nog niet genoeg energie verspilt is met mij aan te zetten tot betalen.

Een tijdje geleden deed Siska Schoeters een stukje over nederlandstalige zinnen in engels (en anderstalige) liedjes. Allemaal goed, wel en erg grappig. Maar nu kan den deze niet meer normaal naar I Just Can 't Stop Loving You van Ray Charles luisteren. Er komt ergens zomaar plots ineens en geheel onverwacht een "kan het ni wachten?" Het is zelfs compleet onmogelijk om nog de engelse tekst eruit te halen, zo ver-nederlandst is het. Damn you Siska!

Ik ben een grote fan van de thrillerij in de filmindustrie. Er gaat niets boven een spannende thriller die uit onverwachte hoek de kijker een por geeft met een air van 'dat had je niet zien aankomen eeej'. One Hour Photo vond ik wel een redelijk goede film. Vooral Robin Williams te casten in dergelijke rol was een goeie zet van de makers.

Nu deed ik gisteren een praatje met de schuin-achter-ons-buurvrouw. Fijne dame die ook met de kinderen goed overweg kon. Ze kregen zelfs een koekje en dan lig je bij ons Y. al direct in de bovenste schuif. Enfin, ze begon tegen de kinderen over de muurstickers die in de kamer hangen. "Jaja, mooie muurstickers" mompelt J. met z'n mond vol koek, "ik heb er van cars en zus van de prinsessen". Waarop de schuin-achter-buur nog toevoegd dat ze ons 's morgens ook kan zien in de keuken.

Nu ben ik niet direct het verlegen type in m'n eigen huis, maar ik begon me toch wat bekeken te voelen. Nu we zijn daar erg nuchter in, het is gewoon een kwestie van dagen voordat ze sporadisch door onze tuin komt hollen en naast de brievenbus staat als we thuis komen. We moeten er alleen op letten dat we het niet teveel op de keukentafel doen 's morgens, of het zou wel eens op youtube kunnen staan de dag erna.

"Flush, flush like you have never flushed before! Camelot lives!" schreeuwde ik toen ik de grote knop met een zelfzekere blik in de ogen indrukte. Het hemelse geluid van een wc die doorspoelt klonk als muziek in de oren met een audiovisueel orgasme tot gevolg. Het kronkelende water, de glinsterende massa in onder een 100W halogeenlamp en het dansende wc-papier deed emoties ontstaan waarvan ik niet wist dat ik ze had.

Oftewel: we hoeven niet meer met gespannen billen te poepen. Hooray!

Net de reden waarom ik liever hoog en droog zit ...

Volledig ongewild zijn we hier op 't werk in een dikke-truien-dag terecht gekomen. Eén collega (P. Morren ... nee, dat is wat te duidelijk met die familienaam en al, laten we hem Patrice M. noemen) had het geweldige idee om de verwarming een standje lager te draaien, naar goed voorbeeld van ons departement Leefmilieu, Natuur en Energie (http://www.lne.be/campagnes/dikke-truiendag).

Omdat wij hier niet van de minste zijn gaan we er ineens ook keihard voor. Ik heb me bewapend met een thermische onderbroek en geite-wollen-sokken. Geïnspireerd door onze radicale moslimvrienden heb ik een gordel van warmwater kruiken rond m'n lichaam gebonden. Het warm water wordt biologisch opgewarmd door m'n eigen scheetjes. En als kers op de taart hebben we de airco volle bak open gezet om het hier nog kouder te maken. Ecologie heerst!

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)