Die Tony van de VRT heeft het mooi voor elkaar. Een ontslagpremie van 775.000 euro. Da's niet niks. Ik heb het voor de aardigheids eens nagerekend. Waar ik gans mijn leven voor moet gaan werken, krijgt hij als hij ontslagen wordt. Fijn is dat. En wie gaat dat betalen? Niet allemaal tegelijk. De belastingbetaler? Ja, flink zo. Een bank vooruit en een sympathieke vriendschappelijke wip van de juffrouw. Ik mag niet indenken dat Samson ooit ontslag neemt. Als dat succeskanon ooit een ontslagpremie binnenrijft moeten ze van 21% naar 32% belastingen gaan. Een land in economische moeilijkheden, rellen in Brussel, voedselstempels, een avondklok, protest en demonstraties en een hond met een hand in z'n kont op Swalalahiti.

Nu ik het zo bedenkt, als er ooit een baywatch-achtige scene wordt geschoten voor Samson, moet gans die kerel dan in het zand gestoken worden? Ik denk van wel.

Hipperdepiep! Hoera! Hieperdepiep! Hoera! Nog vele jaren, een goede gezondheid, strakke bilspieren, de juiste nummers van de lotto, altijd een volle AA baterij in de buurt als je dat nodig hebt en meer van dat fraais gewenst. Mijn allerliefste is jarig en dat moeten we vieren. We hebben gisteren onze kleine uk gedumpt aan de voordeur van de oma met een post-it op z'n kop "verzorg mij". Twee keer bellen en wij onderweg naar 't restaurant.

Later op de avond nog afgezakt richting cinema voor een filmpje. Natuurlijk laat een echte heer de dame kiezen als ze de dag erna verjaart. Niet veel later zaten we gezellig naast elkaar naar Miami Vice te kijken. We hebben ooit eens op elkaar gezeten, maar dan komt er een meneer met een zaklamp zeggen dat dat niet mag. En we wilden enkel besparen op de zetels wegens veel volk.

Helemaal op het einde van de avond heeft ze dan ook al haar kadootjes gekregen. Een gezelschapsspel, een fotosessie en gans de 24ste pagina van de pabo. Succes gegarandeerd.

Ik vraag me af of een poep-dokter bij zichzelf een even betrouwbare diagnose kan stellen als bij een patiënt. Ik zou vermoeden van niet aangezien alles op de tast moet gebeuren of door middel van een aanzienlijk aantal spiegels. Wel spijtig dat iemand zo lang moet studeren en dan zichzelf niet eens kan consulteren indien nodig. Hetzelfde geldt voor een tandarts. Dat is, denk ik, helemaal onbegonnen werk.

Het leven kan toch soms raar in elkaar zitten.

In het kader van onze nakende verhuisactiviteiten hadden we besloten om nog eens snel een feestje te organiseren. En wat is er beter dan een enorrrme pot vol mosselen en bakken friet. Niks! Voor de eerste keer in onze feestjes-achtige organisaties is er niets verkeerd gelopen en was alles op ongeveer dezefde tijd klaar. Flinke wij! We waren wel moe nadien, maar wat wil je? De nacht ervoor duurde tot half zes (trouwfeest) en de ochtend was er al om 11u.

Fijn trouwfeest overigens. Maar om één of andere reden zijn wij het altijd die er nog zitten als ze stoelen en tafels beginnen op te ruimen. Die feestzalen van tegewoordig toch ...

We zijn weeral een paar dagen verder en ons gat ligt nog steeds open en bloot in onze grond te liggen. Als ze het maar niet pikken, de stiekeme pikkedieven. Da's ons gat! Je weet zeker niet wat zo'n mooi groot gat kost? Nou, veel! En als je inclusief BTW rekent nog meer.

Ik moet wel zeggen dat de bodemplaat van de kelder er al in ligt te blinken. Mooi hoor. Helemaal hard en alles. Straks maar eens even met de digicam passeren en een panoramische foto nemen. Kan dat dan? Natuurlijk wel! Je moet gewoon zien dat je tijdens het openen van de sluiter 360° draait. Liefst zonder omvallen.

Mijn allerliefste heeft me al wel gewaarschuwd dat ik flink op m'n tellen moet passen. Ik praat de laatste tijd veel te veel over ons huis en de bouw. Ze wordt er bijna gek van (yes, we zijn er bijna). Gisteren nog waren we onze tweede kleine aan het maken toen ik haar vertelde dat we een probleem gingen hebben met de welfsels onder de inkomhal. Dat vond ze dan weer niet de ideale moment voor een discussie. En ik durf te wedden dat ik over een paar weken tegen m'n kloten ga krijgen omdat er een probleem gaat zijn met de welfsels onder de inkomhal en zij van niets wist. Het leven kan wreed zijn.

Je hebt zo van die dagen dat alles best wel netjes op z'n plooi valt. Vandaag is het zo'n dag! Een lachende ukkie die niet klaagt bij het ontwaken. Net op tijd bij de crèche. De mannen van onze kelder waren al vlijtig bezig met netten te plaatsen 's morgens. Mijn allerliefste net op tijd op de trein gezet. Goeie muziek onderweg. Als ik iemand aan het zebrapad over liet was het iemand met dikke tetten. Kortom: het zat wel snor deze morgen.

Nog even te gaan en het is weeral flink weekend. Misschien kunnen we voor ons werk op de bouw begint nog eens effe ontspannend over de kermis in Herentals. Hoera! Een dikke vette suikerspin voor de Jorre en daarna in de botsauto's. Maar oh-wee als er iemand tege ons durft te botsen. Ik bumper ze van hier tot in Kaapstad.

Sinds vandaag zit er een enorm gat in onze bouwgrond. Spijtig genoeg zit er ook nog redelijk wat water in dat gat, ondanks een zwaardere pomp. Het is dus maar hopen dat het niet al te veel meer gaat regenen want anders hebben we een probleem. Hoera! Ik bedoel: fokkerdefok.

Ik heb sinds gisteren ook weer een heuse stalker. Deze keer spijtig genoeg geen vrouw dus. Een of andere rukker die me komt lastig vallen met de vraag of ik de akoestische versie van vergeet-mij-nietje heb. Natuurlijk heb ik die fukker! Elke tien-om-te-zien-fan heeft die versie. En of ik ze niet gratis en voor niets wil doormailen naar zijn petieterig hotmail adres? Nee lul! Ik ben geen Free Record Shop! En pas maar op of ik stuur je aanvraag door naar info@ifpi.be. Daar gaan ze zeker mee kunnen lachen. Koop de single zoals iedereen.

We zijn er een tijdje uit geweest. Dat is niet zo fijn aangezien mijn statcounter net stapsgewijs de hoogte in aan het gaan was. Geen paniek, we zijn weer helemaal terug up en running. Hoe is dat toch kunnen gebeuren? Wel, dat is eigenlijk heel eenvoudig. Eenvoudig maar saai. Dus gaan we het er lekker niet over hebben. Laat ik het zo even samenvatten: oude site, nieuwe server en nieuwe database server.

Sinds ik voor ons ukkie sapjes en papjes moet maken ben ik zelf ook helemaal weg van papsapjes. Hoe gaan wij te werk? Zeer eenvoudig! Men neme een stevige maatbeker en dropt er (bij voorbeeld) twee bananen in. Vervolgens voegt men naar believe toe: aardbeien, perzikken, kiwi's, ... Is het geheel nog wat zwaar, voeg gerust een appelsien of wat melk toe. Mjummie! En laat daar de soepmixer maar eens lekker op los. Af en toe wil een combinatie al eens mislukken, maar dat merk je dan ook wel vrij snel.

Normaal gezien doe je dat allemaal met een blender. Aangezien we het enige gezin aan deze kant van de wereld zijn die niet in het bezit zijn van een blender doen we het gewoon met de soepmixer. Zelfde principe, even snel klaar. Vergeet niet de veiligheidshelm op te zetten tijdens het mixen want voor je het weet schuif je uit en komt het relatief snel draaiend en tevens scherp draaielement recht in je oog terecht. "Waarom dan die helm?", hoor ik een wijsneus roepen. Om geen gevaarlijke schilfertjes in je papsapje te krijgen kerel! Levensgevaarlijk! Roos in je dunne darm, het is geen lachertje!

Onze eerste dag op de werf is een feit. Hoera, hoera, hoera! Nadeel van dit alles is dat ik al na vijf minuten zwaargewond geraakt ben door een agressieve houtzaag (ze viel me aan). Gevolg: enorm bloedverlies, rode paaltjes als afbakening en een trauma erbij. Een paar minuten later was het weer van dat en toen heb ik maar besloten (onder lichte druk) om alsnog werkhandschoenen aan te doen.

Het weer zat ook niet meteen mee moet ik zeggen. Af en toe een flinke regenbui op ons spreekwoordelijk en heden nog niet aanwezig dak, maar gelukkig houden een paar druppeltjes regen ons niet van ons werk. Toen we een donderslag hoorden stonden we wel redelijk snel in de living van onze overburen.

En nu al de rest nog. Dat kan niet anders dan vlotjes lopen.

Het was een regenachtige zaterdagavond toen ik onze vers gewassen handdoeken op de wasrek aan het hangen was. Mijn allerliefste lacht mij daar altijd mee uit, maar ik heb daar een systeem voor. Geen paniek, dat is ongeveer het enige waar ik een systeem voor heb. Ik hang de grote handdoeken bij de grote, de kleine bij de kleine en natuurlijk de washandjes bij de washandjes. Dat maakt het oooh zo veel makkelijker om alles er weer af te halen (en veel sneller). Ik ben zelfs trots op die inspanning om een mooie wasrek te bekomen. Trots? Godverdomme ape-reuze-fiere-trots! Ik ben de beste wasrek-hanger die er is. Moesten de olympische spelen een onderdeel wasrek-hangen hebben, ik zou goud halen, zilver én brons omdat de competitie zover achter blijft. Hoe dan ook, dit geheel terzijde.

Ik stond dus op een regenachtige zaterdagavond de handdoeken op de wasrek te hangen, volgens mijn systeem, toen een vrachtwagen van Mora voorbij kwam gereden. Ik dacht: "hé, een vrachtwagen vol worsten, dat zie je niet elke dag". Niet lang daarna begon ik te fantaseren over een vol bord met frietjes, een bescheiden hoopje américaine, een worst van Mora, veel maïs en wortelen en erwten. Misschien zelfs met wat ajuin. Mjummie! Toen begon ik me af te vragen waarom die worteltjes in bokaal zo helemaal anders smaken dan de gezonde zelf geoogste wortelen. Ze zijn ook zoveel kleiner.

En toen ... Toen kon ik het niet helpen om ineens aan Urbanus te denken. Die heeft ooit eens een optreden gegeven met een aerodynamische wortel op z'n kop. Hoe zou het anders nog met Urbanus zijn ging er nog door mijn hoofd voordat ik me begon af te vragen of Urbanus eigenlijk ooit die mop van Nonkel Kolonel heeft afgemaakt. Ik stond bijna op het punt om het te gaan vragen aan mijn allerliefste, maar die zou zeker gaan vragen hoe ik daar nu weer op kwam. Geen goed idee dus.

Sinds enkele dagen staat Jim en TMF heel de dag te draaien op het werk. Dat is best leuk maar toch ook weer niet altijd. Het valt op hoe dikwijls dezelfde liedjes gespeeld worden. Er zitten de laatste tijd ook zoveel covers in de top tien, twintig of whatever. In mijnen tijd zou 't ni waar geweest zijn.

Nu kan het dus allemaal wel. Schaamteloos kopiëren en hier en daar een draai aan geven. Flink zo! Een bank vooruit en een kus van de juffrouw. Wat misschien dan nog enigszins origineel (nuja, origineel) kan overkomen is twee songs door elkaar draaien en er toch nog een redelijk goeie plaat aan overhouden. De 'nieuwe' van Milk Inc. doet het op die manier. Als ik me niet vergis zit er een goeie beat van Deepzone in met de tekst van Tainted Love. Flink zo Regi!

Maar het is natuurlijk gemakkelijk om commentaar te geven op iets wat je zelf niet kan. De beste stuurlui dansen op tafel (ofzoiets).

For testing purposes vandaag de 'nieuwe' Visual Studio 2005 moeten installeren. Tijdens de installatie floepen een paar mensen voorbij die duidelijk overtuigd zijn van het product en niet verlegen zijn om er hun gezicht mee te associëren. Ze hadden wel net iets meer screening mogen doen vind ik persoonlijk maar smaken verschillen natuurlijk (zie attachments).

Het is ook weer zo typisch dat er mensen van verschillende nationaliteiten aan bod komen. Zo heeft iedereen het gevoel dat het zijn product is. Slim gezien. Dat heb je bij Lost ook. Er zit een neger in, een chinees, eentje van Irak en een hele hoop blanken. Zo kan iedereen supporteren voor zijn kleurtje. Net als bij de voetbal. Zelf supporter ik uit sympathie voor de neger. Dan zit ik in de zetel met mijn neger-vlaggetje en roep luid 'hup neger hup'. Meestal helpt dat niet. Ik had ook een fansite opgericht ('theniggerfromlost.com') maar die werd al snel offline gehaald. Iets met racisme terwijl dat juist niet de bedoeling was. Dan probeer je eens iemand te helpen en je krijgt stank voor dank. Je zal het altijd zien.

... nou dat wil ik wel. Het lijkt onrealistisch maar ergens op deze wereld zit er in een warm zolderkamertje een dikke stinkende kale vent in een onderlijveke van vier dagen oud die het er toch maar gaat op wagen. Ja kerel, klik maar heel snel op 'order now', dat gaat je zeker redden. Voor je het weet heb je een stoot van een vrouw waarnaast Charlize Theron een dikke mislukte travestiet lijkt. De rest van het succes is dan natuurlijk niet veraf meer. Er volgen mooie en intelligente kinderen, een dikke bankrekening want je krijgt ee nieuwe job omdat je immers multi-orgasmic bent enzovoort enzoverder. Klik dan toch, je verdient het!

Het doek is gevallen, den duvel heeft ons goed bij ons pietje, den uier is leeg gemolken en Jean a une longue moustache. Sinds zaterdag zitten we zonder internet. De koffietafel is voor dinsdag voorzien en de symbolische ter aarde bestelling van mijn wireless antenne voor eerder die dag. We twijfelen nog over een crematie maar dat is zo definitief.

"Wat nu, kunnen jullie de rekeningen niet meer betalen?" hoor ik al vallen. Natuurlijk wel, wij zijn de rijkste motherfuckers sinds Ronald McDonald dacht: "hé, als ik nu eens slachtafval in m'n hamburgers draai, dat verhoogt misschien m'n winst". Het probleem zit bij onze onderburen. De onderburen-zoon heeft een draadloze internetverbinding die hij niet nodig acht om te beveiligen. Nu zijn we niet van het principe om zomaar ongevraagd gebruik te maken van andermans lucht, maar als de lucht in ons appartement voorzien is van internet ...tjah.

Niet dat we veel gebruik maken van internet. Enkel het noodzakelijke: mailtjes checken, af en toe wat msn en natuurlijk bakken porno downloaden. Kortom: helemaal niet zo erg. Dat is nu verleden tijd natuurlijk. Of toch voor twee maanden. Dan zitten we in ons nieuwe appartementje inclusief supersnelle telenet-lijn. Hoera!

Ik ben een stoere motherfucker, dus je kan maar beter op je tellen letten als je mij tegen het lijf loopt. Ja, dat is schrikken eh? "Die lieve jongen een stoere motherfucker?", hoor ik je zo uitroepen. Ja hoor, helemaal! Zo weten weinig mensen dat ik voorsteek bij de bakker, ik breng nooit m'n boeken op tijd terug naar de bibliotheek en in m'n vrije tijd borduur ik harde porno. Don't fuck with me of ik wijs heel hard met m'n vinger!

Daarnaast ben ik ook wel een hele lieve jongen. Ik duw oudjes het zebrapad op als ze twijfelen. Twijfelen is een zonde. Als ik in het bos een hond tegenkom die aan een boom is gebonden zoek ik een tweede hond om ernaast te zetten. Kom ik een vrouw tegen met dikke borsten, dan controleer ik ze meteen op knobbeltjes. Ja, ik ben een echte lieverd.

Er zijn vandaag opvallend veel gekantelde wagens die hun lading verloren zijn. Wel vijfduizend! Of misschien iets minder. Het zou het fileprobleem na zo'n ongeval enorm helpen als men op de radio ook zou vermelden wat de lading juist was. Ik kan me inbeelden dat een gekantelde vrachtwagen met nieuwe Bose luidsprekers in Borgerhout niet al te lang voor verkeershinder zal zorgen. Hier ook niet trouwens ;-) Met een kleine moeite help ik de maatschappij en hou ik er - en passant - een surround systeempje aan over. Een win-win situatie.

Het hele concept is eigenlijk gebaseerd op een mix van last-minute, op is op en fist come, first serve. Voorbeeld. Gezin xyz zit zaterdagmorgen gekluisterd aan de radio, hopend op een gekantelde vrachtwagen. Kind 1 hoopt op een lading DVD's, kind 2 smeekt voor een vrachtwagen cosmetica en beide ouders hopen op een palletje borstimplantaten. En daar komt het dan: "opgepast op de linker rijstrook van de E313 Hasselt - Antwerpen, een gekantelde vrachtwagen heeft z'n lading vibrators verloren." Spijtig, weer niets. Al scheurt mevrouw xyz seconden later toch plots door de straat richting autostrade.

Tuut, tuut, tuut! Niet mijn favoriete manier om wakker te worden, maar het kon een stuk erger. Snel die wekker af, maar misschien toch nog maar even blijven liggen. Of toch maar niet. Of wel? Toch maar niet. Even checken of ik 's nachts geen blaasprobleem had. Negatief! Hoera! Da's al 18 jaar op rij! Misschien moet ik maar eens stoppen met die test.

Kleine ukkie gaan wakker maken. Oeps, te laat. Hij ligt al met grote ogen te wachten tot het vliegtuig hem naar de badkamer brengt. Goed nieuws voor hem, geen vertraging en geen tussenlanding. Een lekker warm badje met fijn-geurende olie, nieuwe pamper en we zijn weeral fris en klaar voor de strijd. Snel zelf ook even in de douche, nog een papje en naar de million dollar crèche.

Deze avond flesjes wassen, speelgoed opruimen, de GFT container kuisen, eten, ... Tegen een uur of 11 kunnen we misschien nog even het nieuws volgen en even later in een zalig (te warm) bed. Enweetjewat? Morgen komt er weer een dag.

Zoals zovelen ben ik een fervent aanhanger van zegswijzen in het dagelijkse leven. Wat ik helemaal het einde vind zijn gezegdes die op creatieve wijze gemixt worden tot een geheel nieuwe expressie die z'n betekenis niet verloren heeft. Zonder enig blozen kan ik zeggen dat Lien hier een echte krak in is (in wat niet?). Laatst waren we in een grote-mensen-gesprek verwikkeld toen ze verrassend en creatief uit de hoek kwam. Wel ik kan je vertellen, dan lig je op de grond van het lachen. En dan zijn we nog niet aan de koude patatjes ...

Er is er eentje jarig, hoera, hoera, hoera. Er is er eentje jarig, hoera, hoera, hoera! Taart a volonté, drank nog meer a volonté en hier en daar een kadootje. Meer moet dat niet zijn natuurlijk. Wat wel minder is aan zo'n verjaardag is de belangstelling en iedereen die komt vragen hoe het voelt. Nou ... ongeveer hetzelfde als de dag ervoor hoor. Kom me dat nog maar eens vragen als ik drie keer per nacht naar 't wc moet en op m'n sloffen naar de Aldi strompel om met m'n pensioenuitkering ingeblikte vis te kopen. Ik heb zo'n gek vermoeden dat die tijd lichtjes gaat verschillen van de deze.

Hoe dan ook, ik heb gisteren een leuke verjaardag gehad vol verrassingen. 's Morgens moest ik al niet gaan werken (dat had Lien geregeld, de stiekemerd). Er hingen balonnen aan de brievenbus (jeej). We zijn overdag naar de zoo van Plankendael geweest met z'n drietjes (foto's zeer binnenkort in de digicam). Kortom: een fijne dag.

Zaterdag gaan we dan nog met een select groepje karten en een dansje wagen. En dan op naar de volgende ...

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)