Stel, je moet naar de post die sluit om 19u. Bovendien moet je naar je bouwmaterialen-gigant om een bestelling te plaatsen die je eigenlijk nog moet checken zodat je niets verkeerd / teveel bestelt. Die gaat dicht om half zeven trouwens. Daarnaast moet je ook nog kleine uk gaan halen bij de va. En deze activiteiten spelen zich respectievelijk af in: Mol, Herenthout en Ramsel. Een leek in geografie kan zelfs vermoeden dat die niet gunstig gelegen zijn als je overal moet zijn. Kortom: paniek! Ik ga alvast even de banden verwarmen en de motor laten draaien voor ik vertrek. Ik zou niet willen dat er een paardje iet verrekt door gebrek aan stretchen.

Het overkomt iedereen op een bepaald ogenblik in z'n leven: je stapt de Auto 5 binnen voor een setje nieuwe banden wegens kaalheid. Doch geen erg, we hebben er immers een goeie 55000 kilometer mee kunnen rijden. En zoals wij rijden is dat een prestatie op zich! Wij rijden namelijk zeer zigzaggend over de weg omdat we het bij Formule 1 ook altijd zo komiek vinden.

Hoe dan ook, ik heb vier nieuwe Pirelli's besteld. Eigenlijk stiekem in de hoop dat de Auto 5 meneer zegt: "hé ho, hé ho, je krijgt een mooi kado, een mooie pirelli kalender." Dat is dus niet gelukt, maar misschien houdt hij die verrassing voor bij het plaatsen van de banden zelf. Hoera!

Overigens wel duur, zo'n nieuwe banden. Natuurlijk heb ik er de goedkoopste uitgenomen want ik moet moet nog een joekel van een kado kopen voor euh ... iedereen eigenlijk. Nuja, goedkoop. 600 euro voor die flinke jongens. Dat kan al tellen. Ik denk dat ik er voor mezelf eentje onder de kerstboom ga leggen.

We zijn momenteel bezig aan de gevelsteen en zitten al 8 lagen hoog. Flink zo! Je zou denken dat het een makkie, maar da's hetzelde als zeggen: nou ik vind die Piet Huysentruyt wel een lekker stuk. Bij de eerste steenlegging komen de vragen "hoe breed gaat jullie garagedeur nu juist zijn" en "welke kleur van gordijnen gaan jullie hangen" pijlrecht op mij af. Potjandorie nog aan toe! Ik zou het niet weten. Dan maar gokken! Resultaat is dat mijn kop nog voller zit dan Marjan "de matras" Van Uyte tijdens de wereldrecordpoging hotdogs eten tijdens 's werelds grootste orgie. Gelukkig is het ook wel een beetje ontspannend als de telefoon niet rinkelt enzo.

I have a dream. En wel een ongelooflijk wederkerende droom waar ik 's avond stiekems al naar lig te hunkeren als ik net in bed kruip. En waarom dan wel? Omdat het zo'n ongelooflijk zalige droom is natuurlijk!

Ik zit 's morgens met oversized-fluffy-pink-bunny-sloffen aan de ontbijttafel en lees gezellig een krant. Achter mij zoemt de broodroosteren verspreidt de lekkere geur van vers gebakken eitjes met spek en kruiden (yeah, i know). Door het raam zie ik Isabelle A een hoge boom snoeien door op een trampoline te springen en elke keer ze boven is snel een takje af te knippen. Renaat Landuyt zit op de gazon de GFT container te kuisen. Ik hoor iemand me goeiemorgen wensen en draai me om. Daar staat mijn allerliefste, helemaal zonder kleren. Ze zegt dat ze het koud heeft en neemt een bord uit de frigo met etensresten van de vorige dag. Ze gaat aan tafel zitten en op dat moment zie ik dat Isabelle Renaat aan het wurgen is in de tuin. Een gevoel van samenhorigheid en tevredenheid vult de kamer. Ik eet rustig een boterhammetje en kijk geamuseerd naar de cartoons sectie van de krant. Als de broodrooster z'n timer afgaat is alles voorbij ...

Wat een rust, wat een kalmte. Zat ik 's morgens maar echt in oversized-fluffy-pink-bunny-sloffen aan de ontbijttafel met alle tijd van de wereld.

Het is weer zo'n periode waarin je minder en minder tijd vindt om nog iets te bloggen. Nochtans heb ik samen met mijn allerliefste en de beebie een ongelooflijk impulsief en interessant leven. Moest ik nog bij Bayern Munchen in de goal gestaan hebben, ze zouden over ons direct een reality soap kunnen maken. Maar wat wil je, die sportlui worden weeral voorgetrokken. En ze verdienen al zo veel, de vetzakken.

Het is zelfs zo druk dat ik niet alleen het bloggen moet laten, maar ook het aankopen van kerstbomen, het wisselen van zomer- en winterbanden, het roosteren van lekkere boterhammetjes 's morgens en bovenal: met mijn beebie door het huis crossen op de camion van nonkel Tom.

Enige oplossing die ik nog zie is zo'n postorder neger die alle klusjes komt opknappen en als alles klaar is terug de grote boot op mag richting Zimbabwe.

De beebie begint weer flinke snottebellen te produceren. Heel fijn! Zeker nu hij kan kruipen en door het ganse huis een slijmspoor achter laat. Wel handig om hem terug te vinden als we 'm kwijt zijn. Hij vindt het ook bijzonder leuk om eens flink met z'n vuile snottebelpootjes tegen onze glazen deur omhoog te kruipen. Heel flink hoor! Voor je 't weet gaat hij helemaal zelf op café en alles.

Op zoek naar een leuk kadootje voor de eindejaarsdagen? Misschien een leuke boekentip: if i did it, here's how it happened. Een boek van Orenthal James Simpson. Je weet wel, die big-ass neger uit de Naked Gun films. Orenthal heeft besloten om maar eens een boekje te schrijven van het hoe en waarom je je ex op een efficiënte manier bij de restafval kan zetten. Fijn zo!

Iedereen is zo negatief over die neger. Volledig onterecht! Stel je het volgende eens voor. Je hebt er een fijne carrière opzitten bij de NFL. Da's zoals onze damclub, maar dan nationaal en met football. Je bent op pensioen want hé, je bent een sportman en je moet maar een paar jaar werken. Je zit in een dikke villa met Gucci placemats op je ontbijttafel. Je sinaasappelsap wordt rechtstreeks overgevlogen van Sinaasappelonië. De croissants komen per nachtkoerier van een croissanterie aan de voet van de Eiffeltoren. Je verdient meer geld dan je kan versnipperen al had je een professioneel versnipperbedrijf met wel 10 illegale mexicanen. En op een morgen komt die trut die elke avond naast je in bed ligt zeggen dat ze gaat scheiden en een nieuwe man heeft leren kennen via MSN. Je blijft positief en denkt hé, da's een meevaller. Op die manier staat de wc-bril ten alle tijden omhoog.

Maar dan komt de scheiding eraan en de advocaat van je ex dient een lijstje in met alle zaken waar ze gewoona an geworden is. Zijnde:
- 8000 dollar per dag om te shoppen;
- een nieuwe auto elke 6 maanden;
- Gucci placemats;

Dan ben je minder goed gezind natuurlijk. Nu zeg ik niet dat hij het zou gedaan hebben, maar ik kan er wel inkomen ;-)

Waar zijn de shows waarin met eenden naar ballonnen gegooid moet worden? En hoe lang is het geleden dat er nog aan het rad van Jan Thys werd gesleurd? En waarom worden er geen enorme dobbelstenen meer over het publiek heen gekegelt? Allemaal enorm belangrijke fenomenen die tot een paar jaar geleden nog vanzelfsprekend waren. Ik mis ze wel, de gezellige shows die vrijdag- en zaterdagavond onze televisieavond vulden. Baraka, Ron's Honeymoonquiz, Walter's Verjaardagshow enzovoort enzoverder.

Wat is er leuker dan een avondje vol plezier waarin drie pas getrouwde koppels proeven moeten ondergaan om een reisje te winnen? Niets zeg ik je! Wie gooit er niet graag effe een roomtaart naar je kersverse bruid? Alles voor de show! Het is in ieder geval pakken beter dan de reality shows van tegewoordig. Het enige waar ik de tv nog voor aanzet zijn The Simpsons, het nieuws en Musti.

- Nieuwe banden op auto;
- Lampje van 't standlicht vervangen;
- Isolatie zoeken voor de bouw;
- Autostoel Jorre installeren;
- Een drietal PC's formatteren en installeren;
- Meer foto's nemen van alledaagse alledaagsheid;
- Meer foto's online zetten op de digicam en de blog;
- Een nieuw CD'tje zoeken voor in de auto;

We zijn weer helemaal terug online en ready to blog. Dat was de vorige weken niet helemaal mogelijk wegens drukte en koffietafels. Gelukkig gaan we daar niet verder op in (kwestie van niet depressief te doen).

Gisteren is onze Jorre vol goeie moed een dagje naar de va geweest. De va was vroeger de opa, maar nu de oma er niet meer is mag hij terug va noemen. Lang verhaal, maar laten we gewoon aannemen dat de vroegere opa de huidige va is ;-)

Onze Jorre dus een dag naar ginder. We hadden hier en daar nog een post-it geplakt met wat info. Eentje op z'n mond met "eten hier in", eentje op z'n kont met "regelmatig verversen" en ook eentje boven op z'n kop met "bovenkant". Nog een snelle uitleg 's morgens en dat komt dan wel weer goed voor de ganse dag. Tuurlijk wel. Onze va niet onderschatten hé!

's Avonds hebben we effe een checkup gedaan over de huidige status van onze bébé. De pamper zat achterstevoren. Z'n broek was dan natuurlijk ook nat geworden vooraan. De slabjes waren redelijk vuil, maar z'n truitjes uiteindelijk nog vuiler. En hij had op 't einde nog wat te drinken gekregen omdat het zo warm was. Dat drinken bleek een ganse fles sap waardoor de bébé een ongelooflijk dikke buik had gekregen.

Gelukkig is dat allemaal heel grappig (in een je-moest-erbij-zijn kind of way) en gaat ie volgende week natuurlijk terug. Best ook effe een post-it op de pamper met "voorkant" op.

Like A Comet
Blazing 'Cross The Evening Sky
Gone Too Soon

Like A Rainbow
Fading In The Twinkling Of An Eye
Gone Too Soon

Shiny And Sparkly
And Splendidly Bright
Here One Day
Gone One Night

Like The Loss Of Sunlight
On A Cloudy Afternoon
Gone Too Soon

Like A Castle
Built Upon A Sandy Beach
Gone Too Soon

Like A Perfect Flower
That Is Just Beyond Your Reach
Gone Too Soon

Born To Amuse, To Inspire, To Delight
Here One Day
Gone One Night

Like A Sunset
Dying With The Rising Of The Moon
Gone Too Soon

Gone Too Soon

Wij hadden vroeger in Herenthout één dorpsneger. Hoe die daar gekomen was wist niemand precies, maar we hadden hem wel. Het was niet zo'n dikke yo-yo-yo-wazzup-motharfucka-neger, maar een tengere verlegen neger. Niemand had problemen met de dorpsneger, het was alleen wel even opletten.

Vroeger werd er al wel eens 'over de zwarten' gesproken, maar dat kon nu niet meer. Stel je voor dat je in de apotheek staat aan te schuiven en je begint tegen de persoon voor je met "jaja, het is toch wat met die zwarten." Refererende naar de toen heruitgezonden afleveringen van Roots. En voor je het weet zegt je gesprekspartner. "Ja maar ho even, ik ben wel een neger." Dan kom je er niet meer af met een ordinaire sorry.

De verkoop van merchandising rond de hele negerij zat die tijd ook flink in de lift. Zo kocht vader bij voorbeeld een sticker "ik rem voortaan ook voor negers" bij de krantenwinkel die ook slager en wijkagent was. Toen heette dat nog champetter. Moeder maakte sindsdien ook van chocolade pudding een gezichtje in plaats van enkel vanille.

Alleen opa wist nog niet zo goed raad met de zwarte medemens. Het was ook allemaal zo nieuw. Toen hij de neger voor het eerst voorbij de vensterbank zag lopen belde hij meteen de politie. "Het is maar da je 't wit, mor d'r lop hier zo'n zwette". "Hoe wil u bedoelen?" "Jaaa, d'r lop hier zo'n zwette". "U bedoelt Godfried, onze dorpsneger?" "Jaaa, hi lop hier, 't is mor da je 't wit."

Haal de flesh champagne uit de frigo, stuur de bébé naar de oma, smijt een schotel Mora mixed Party Snacks op de tafel en roept allen "jolijt en driewerf hoera". Sinds gisteren hebben we een heus THX certified dolby surround home theater. Een hele mond sjokvol. Asjemenou! Gossie! Enzoverder.

Ook onze bébé is ongelooflijk content van de aankoop. Hoe kan het ook anders. Voortaan lijkt het alsof Plop langs alle kanten op hem afkomt. Flink zo! Ook voor ons - de ouders - zit er een hoop leuks in. Voortaan kijk ik naar het nieuws met Bavo Claes rond mij. Gezellig! En 's avonds laat, gekreun uit een pornofilm uit alle hoeken van de kamer. Je weet niet waar eerst horen.

Je raadt nooit wie er gisteren in mijn poep gezeten heeft. De Regi van Milk Inc nondedomme. Ik zat op de 313 richting Antwerpen lekker relaxed, zonneklepje naar beneden, radio op 4FM (Hotel California), cool wind in my hair. Kortom: lekker glijden op de baan. Toen ik plotsklaps (plots·klaps (bw.) - 1 plotseling => onverwacht) een stofwolk achter me zag ontwikkelen. Ik heb dat ooit nog eens gezien in Twister dus ik druk zo snel mogelijk mijn gaspedaal tot aan de mistlampen. Temidden van de stofwolk zag ik een Porsche tevoorschijn komen. Ik herinner het mij nog goed want ik dacht nog "hé, een Porsche".

Een fractie van een seconde later zat de Porsche in mijn poep. Achter het stuur zat een klein manneke met een wit potske. Zo'n gebreid ding waar men vroeger de wc-rol onder plaatste. Ik ging hoffelijk opzij en zag 'm toen duidelijk. De Regi. Ikke mijn raamke naar beneden. "Ah de Regi se", riep ik. "Alles bonnebon? Seg, we moete nog is op de lappe hé jong. I'll let my people call your people." Enzovoort enzoverder, u kent dat wel. Even later stoof Regi verder richting Antwerpen en ik ook maar dan iets trager.

Oh-oh, wat is het druk. Drukker dan Drukkie McDruk die z'n wereldrecord knop-drukken wil verbeteren met wel zeven knop-druk-acties per minuut. Wat een leven, wat een drukkerij. Was de dag maar gemaakt van 36 uren. Ik kan natuurlijk ook gewoon m'n todo lijstje in de vuilbak gooien, maar dan moet ik weer direct een ander lijstje maken met als eerste punt de overvolle vuilbak leeg maken. Kortom: een vicieuze cirkelgewijze bewegingstoestandelijkheid.

We zijn helemaal van A naar B geraakt! Dat wil zeggen: wel internet, geen plaats teveel, geen grote zetel meer, wel een glazen deur waar mijn allerliefste al is tegen gelopen (hihi) en wel een tuintje om in de zomer een heuse bbq te organiseren. Kortom: we zitten goed. Foto's van dit ongelooflijke appartementelijke paradijsje komen dadelijk online bij de digicam. Maar eerst zeer belangrijk! De zetel in met mijn smulpapje. Mjummie.

Ik kan me vanaf nu perfect inleven hoe B.A. Baracus zich voelde toen hij in z'n GMC camionette door de straten van Los Angeles stoof. Ik moest immers mijn Dockx bestelwagen op tijd terug binnen brengen of er werd een meerkost aangerekend. Meerkost? Zo zijn wij niet getrouwd makker! De dag dat ik een meerkost moet betalen is de dag dat je Margriet Hermans betrapt in een fitness-centrum.

Ennieweej, met nog zeven minuten te gaan zat ik op de Boomsesteenweg op 500 meter van het Dockx-terug-breng-centrum. Mooie chrono! Ik had vanzelf nog een dame blanche kunnen consumeren 'in the back of my van'.

Op de autosnelweg E19 is tijdens de nacht van dinsdag op woensdag bij een wilde achtervolging een Schot gelost op de politie. Niemand werd geraakt door de Schot.. De drie daders sloegen na een crash met hun wagen te voet op de vlucht en zijn spoorloos. De patrouille van de Antwerpse Provinciale Verkeerseenheid achtervolgde een BMW die als gestolen geseind stond.

De agenten merkten het voertuig en de drie inzittenden in Ranst op. De bestuurder van de BMW probeerde tegen hoge snelheid te ontsnappen aan de politie door een kat- en muisspel te spelen op en langs de autosnelweg. Toen ze de autoweg in Mechelen verlieten langs de afrit Zuid, loste één van de drie inzittenden een Schot in de richting van de politiewagen.

Op de Jubellaan in Mechelen verloor de bestuurder van het gestolen voertuig vervolgens de controle over het stuur. Het drietal raakte van de weg en kwam tot stilstand tegen een boom. Ze sloegen te voet op de vlucht en konden ondanks een zoekactie van de politie ontkomen.

Uit onderzoek van de kilt bleek de Schot afkomstig te zijn van de Clan McDougal. In afwachting van verder onderzoek blijft de Schot ter berschikking van de onderzoeksrechter.

Bron: Belga

Ik doe altijd alles zelf. Niet dat ik iemand anders niet vertrouw, maar toch eigenlijk wel. Heh?! Ik snap 'm ook niet. hoe dan ook, het komt er dus op neer dat ik altijd alles zelf doe. Zo heb ik bij voorbeeld zelf m'n kleine gemaakt. Sommigen outsourcen die taak en laten het eindproduct afkomen per DHL of draagmoeder. Er zit dan misschien wel zo'n papier van herkomst bij, maar dat wil tegenwoordig niets meer zeggen. Je wil niet weten waar er overal vervalst wordt.

Laatst ging ik onze zoon in de crèche halen toen ik net zag hoe een andere kleine de merknaam van z'n witte-produchten-fietsje aan het veilen was om waarschijnlijk later door te verkopen als een regelrechte Fisher Price. De rotzak.

Als je alles zelf doet is er ook geen goede en foute manier. Meestal is er enkel de foute manier, maar dan met veel sneller resultaat. En zo hoort het! Onze J. heeft het ook al door, hij heeft geen hulp meer nodig bij z'n melkje. Flink zo!

We zijn begonnen met de verhuis. Mijn allerliefste is as we speak bananendozen vol met ons leven van A naar B aan het sjouwen. Flinke zij! Gelukkig heeft ze onze Jorre om hier en daar een deskundig handje te helpen. Flinke bébé! Ik wou dat ik kon helpen, maar eigenlijk toch niet helemaal. Verhuizen naar ons definitieve huis zal een pak leuker zijn. Nu is het van tijdelijk appartement naar ander tijdelijk appartement.

Waarom verhuizen we dan? Het nieuwe appartement ligt op 400m van onze werf. Ideaal! We hebben zelfs een setje walkie talkies gekocht om op de werf in rechtstreeks contact te staan met het thuis-front. Ik ben zelfs al aan een code-boek begonnen (want je weet nooit wie er mee aan het luisteren is). Voorbeeld:

- Jean n'a pas une longue moustache: de duitsers zijn terug.
- The pig has left the barn: mijn allerliefste gaat shoppen in de Colruyt.
- Oegiewoegie koekoe sjaka sjaka sokit toemie beebie: hallo, ben je daar?
- The chicken has crossed the street: we zijn halfweg.
- Zulu zulu alfa papa tango: ik heb dorst, breng ne keer ne Sprite.

Enzovoort. Kortom, niet te decoderen voor de leek maar zo simpel voor de ingewijden. Een waterdicht systeem als je 't mij vraagt.

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)