Vandaag (en gisteren) op onze werf alle voorbereidingen gedaan om de predallen te leggen volgende week maandag. Dat is niet moeilijk, dat is zelfs gemakkelijk. Als het leggen zelf ook nog zo'n eitje is, dan gaat dat allemaal nogal goed meevallen me dunkt. Door één of andere verkeerde beweging gisteren zit ik hier wel met een mega harde afgespannen rib. Ofzoiets. In ieder geval, als ik adem doet het behoorlijk pijn. Ik heb me dan ook meester gemaakt in het inhouden van m'n adem. Ik zit al bijna aan twee minuten. Nadeel is wel dat ik hier met een paarse kop zit.

En voor de rest? Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat we volop zitten af te tellen naar vier weken verder. Want dan zitten we een week in dardennen. Heuj!

Als je met de auto naar het werk rijdt en je volgt altijd min of meer dezelfde route, kan het zijn dat je na verloop van tijd altijd dezelfde auto's of mensen tegenkomt op dezelfde plaatsen of dezelfde tijdstippen. Zo weet je bij voorbeeld zonder naar je klok te kijken dat je goed op tijd bent, of te laat. Heel gemakkelijk is dat. Behalve als de andere die ik tegenkom ook te laat is, dan denk ik natuurlijk juist dat ik veel te vroeg ben waardoor ik nog meer relaxed begin te rijden. Gevolg daarvan is dan weer dat iemand anders die ik tegenkom denkt dat hij of zij veel te vroeg is enzovoort.

Zo is er ook een dame die elke morgen met haar fiets aan de afrit Geel West van de E313 passeert. Het wil daar al wel eens een warboel zijn van auto's die staan aan te schuiven en soms vast komen te zitten op het fietspad. De dame in kwestie heeft er een hobby van gemaakt om in een zone van 100 meter rond de op/afrit luid te bellen en zelfs te roepen. Best grappig. Zo heeft ze ooit ook een keertje tegen mijn auto geroepen ondanks het feit dat ik haar gezien had (hoe kan het ook anders) en haar eigenlijk heel vriendelijk door liet.

Dus, als u dit leest fietsbellende maniak van 's morgens om tien voor acht, stuur gerust een mailtje, dan kunnen we eens gezellig 's morgens samen naar auto's gaan roepen aan de afrit.

Er gaat niets boven rad-van-fortuinsgewijs een flinke cent te winnen zonder er ook maar iets voor te doen. Spijtig genoeg is het Rad van Fortuin een tweede (of derde) stille dood gestorven. En als ik me niet vergis hebben ze Luc Appermont dan nog eens de deur gewezen ook. Dat is natuurlijk jammer voor de harde kern Appermont fans, waaronder ons moemoe met haar lidkaart met pied de poule motiefje en een foto erop van 24 jaar geleden.

Hoe dan ook, tegenwoordig moet je al stoer en origineel uit de hoek komen om uberhaupt (dat woord heb ik altijd al eens willen gebruiken zonder daarvoor eerst aan de toog te moeten gaan hangen) volk te trekken dat interesse heeft. Zo heeft Q-Music bij voorbeeld het vrij succesvolle 'geluid'. Laat een scheet in een fles horen en als je het raadt krijg je een aantal euro's.

Het is natuurlijk weer mensekloterij aangezien je de 100ste sms-er moet zijn voordat je een gokje kan wagen. Maar! En nu komt de aap uit de mouw. Ik wist deze morgen gewoonweg het geluid! Ik was er bijna zeker van en had eigenlijk enkel een bevestigende en tevens sympathieke knik nodig van enkele collega's. Jammer van de knik en van de centen want iemand anders is er mee gaan lopen ... Ach, geld maakt niet gelukkig en nog meer van die zever. Al had het wel leuk geweest.

Deze week hebben ik en mijn allerliefste eindelijk voor de eerste keer (en ineens ook voor de tweede) op ons fantastische tuinmeubelenset gegeten. Hoera! Om het geheel dan ook volledig te maken had ik zelfs iets lakker lakker lakker uit de Colruyt pasta-boek gehaald. Flesje wijn open getrokken en meer moet dat niet zijn, nietwaar? We kunnen er content van zijn. Enige nadeel is dat onze meubels een echte trekpleister zijn voor allerlei overvliegend wild. De natuur met z'n lepe vogels, je moet ze mij niet leren kennen.

We kijken al volop uit naar de periode dat ons huis ook effectief af is en dat we niet alleen op onze tuinmeubels zitten, maar dan ook nog eens op een iet of wat deftige tuin kunnen loeren. Niet dat we nu te klagen hebben, maar de gazon is verhoudigsgewijs tegenover de tafel maar drie keer groter *ghi*

Ik dacht, kom, ik gooi even een statistiekje in de groep. Bij wijze van toeval zag ik net dat telesmurf.be al fijn over z'n bezoekersaantal van vorig jaar heen zit. Wat wil zeggen dat we nu (ongeveer in de helft van het jaar) al eenzelfde aantal bezoekers gehad hebben dan gans vorig jaar. Puik werk lijkt me zo. Ofwel zit ons moemoe constant op refresh te drukken op de digicam pagina's. Bij deze wil ik dan ook even de groeten doen aan ons moemoe die overigens enorm lekkere smulpap in elkaar kan draaien maar dat tegenwoodig niet meer doet. Dat moet weeral geleden zijn van de grote smulpapschaarste van 1992. Gelukkig heb ik de smulpapperij volledig onder de knie en kan ik mits de juiste post-it bijna even lekkere pap maken. Mjummers!

Geheel afwijkend van bovenstaande melding wil ik toch van de gelegenheid gebruik maken om mede te delen dat de reeds eerder vernoemde textielwaren volledig de deur uit zijn. Mijn harde kern van supporters heeft deze in massa opgekocht om weer te verkopen wanneer ik bij, voorkeur een spectaculaire, dood tegemoet ga. Je kan ze het niet kwalijk nemen natuurlijk, hoe zou je zelf zijn.

Het overkomt de beste (en liefste, en knapste, en ...) blog-hebbende persoon wel eens: een blogdip. U was er volledig getuige van geacht publiek. De t-shirts met "I survived the telesmurf.be blogdip" liggen bij de drukker en de strings met hetzelfde opscrhift zijn reeds in stock. Voor slechts 35 euro bent u de trotse bezitter! Dat is tegenwoordig geen geld meer. Wat kost nog 35 euro de dag van vandaag? Ik zal je zeggen wat er al zeker geen 35 euro kost: een koebeest. Alstublieft.

U zal zich ongetwijfeld afvragen wat er de voorbije dagen zoal gebeurd is. U bent niet alleen! Ik vraag het mij ook af. De tijd vliegt voorbij en voor je het weet zit je twee weken verder met een baby die constant buiten wil, een andere baby die nog in de oven zit en een kousen-schaarste in de bovenste schuif van je kast.

Tegenwoordig heeft een leuke TV-avond een heuse planning nodig. Zo ook morgenavond als ik de laatste aflevering van Heroes ga kijken. Niet gedownload via illegale toestanden (ben je mal?), maar gewoon volledig zoals het hoort via de iTunes store natuurlijk. Wink!

Soit, de planning dus. Plan A ziet er als volgt uit: ik kom thuis en geef mijn allerliefste een hartstochtelijke zoen en zwier een boeketje uit m'n mouw. Zoon J. zwieren we een paar keer flink in 't rond zodat hij een beetje misselijk wordt (maar net niet te) zodat die het eerste uur wel twee keer nadenk om naar mij te komen (gniffel). We spurten richting PC en beginnen aan de download. Ondertussen schil ik een patatje, was ik een tomaatje en flambeer ik alles behalve de biefstuk. Na het eten begeleid ik mejuffer richting TV alwaar ze lekker gezellig naar Familie kan kijken met zoonlief op de schoot als ware het een schoot-aapje.

Tegen tien uur flikker ik iedereen de slaapkamer op, doe de deur vast, schakel de gsm's uit, trek de netwerkkabels uit de PC's, doe de batterij uit de rookdetector, zet de babyfoon op -5, doe de deur vast en stel dan vast dat ik een pak chips vergeten te kopen ben.

Het zal je maar overkomen. Je komt lekker vroeg op 't werk aan met een air van 'we zullen er al eens een lap op geven ondanks het feit dat ik veel te vroeg ben' en wetende dat er niet veel volk moet werken op deze dag als plots je netwerk niet werkt. Kabeltjes nakijken, 35 keer op refresh duwen, lampjes nakijken op de routers en zelfs drie keer met de hielen tegen elkaar tikken, niks helpt. Diepe zucht. Gelukkig heeft de data-meneer verlof vandaag (grom) en kan ondergetekende het oplossen.

Gelukkig ben ik niet vies van een MacGyver-gewijze werkwijze om problemen op te lossen. Onder bureaus kruipen, kabeltjes volgen, knopen uit kabeltjes halen, allemaal geen probleem. Al zit je dan meer onder een bureau te werken dan erboven. But hey, bekijk het van z'n goede kant. Zo krijg je ook eens de onderkant van de collega's te zien.

Potjandorie nog aan toe! Ik zit al een hele tijd te wachten op een lekker gezellig namiddagje vol laten we binnen blijven en kijken naar het onweer en de gutsende regen terwijl de woeh-woeh-wind rond het huis waait. En daartraks was het zover. Alleen stond ik op onze werf met twee metalen klemmen in m'n pollen op een stelling die ook wel redelijk hard van metaal gemaakt was. Niet zo heel gezellig dus maar we zullen maar niet beginnen te klagen ... Op naar het volgende onweer dan maar.

Oef, 't is terug maandag! En wat zijn we blij blij blij, als een koe in de wei. Beuh beuh beuh! Hmz, misschien toch maar beter wat langer in m'n bed blijven liggen in plaats van op te staan. Maar dan was zoon J. niet op tijd in de crèche geraakt natuurlijk en dat mogen we niet laten gebeuren. Gij zult niet te laat komen op uw crèche! Moest Mozes niet zo'n luie kerel geweest zijn, hij had het nog wel op die steen bij gekerfd. Maar neen! Wat liggen zagen en klagen dat hij moe was van 't graveren en dat hij eigenlijk wel honger had. Tsss.

Enfin, dus blij dat het terug maandag is want we hebben gans 't weekend van hier naar daar gereden / gestapt. Niet dat het echt zo is, maar we hebben wel het gevoel. Nah! Ook een trouw- en communiefeest gehad zaterdag en zondag. Merkwaardig genoeg was er op 't communiefeest meer te eten dan op het trouwfeest. Maar het kan natuurlijk niet overal Leuven foor zijn, nietwaar?

On another topic: 't is best druk! Is jullie agenda ook zo drukkk? Hier wellekes. Getuige daarvan een screenshot van onze agenda.

Ooh wat is het hier stilletjes. Hoe zou dat toch komen? Is de magnifieke Nick bezig met het maken van een knoert van een webzijde voor zijn bevallige dorp alwaar elke inwoner zomaar eens eventjes een gratis email adres krijgt aangeboden en waar mensen die zich afvragen wat de openingsuren van de Aldi nu weer waren volledig op terecht kunnen? Hell yeah. Alleen vraagt dat zoveel tijd ... Sniffels!

Ik moet mezelf dringend een secretaresse inhuren die ik dan met dienstencheques betaal en occasioneel op de billen tik en aanspreek via de intercom die ik nog bij Van Den Borre moet bestellen. Liefst van al noemt ze dan euhm ... miss Bernadette.

Ohja ... en mijn allerliefste is ook al helemaal terug bezwangerd dus zit ik de komende maanden weer halftijds in de wachtkamer van de gyneacologe en voor één vierde in de auto om meer en meer eten in huis te sleuren.

Ik heb dit weekend voor de allereerste keer ...

- betonnen balken gegoten.
- strijkijzer-water gedronken omdat ik dacht dat het Sprite was.
- niet naar Natalia's KickOff! geweest ook al had ik geweldige kaarten.
- op zoek gegaan naar een lief klein muisje in onze kelder.
- meer dan zes auw-kes aan m'n handen gekregen tijdens de bouw.

En nog wel veel andere speciale dingen, maar een mens kan niet alles delen met de rest van de menscheid, nietwaar?

Ik hou wel van dingen die uit Duitsland komen. Zo hou ik bij voorbeeld erg van onze Volkwagen die het prima doet. Ik mag er niet aan denken dat ik moet rondrijden in een auto uit Japan die geassembleerd is door zenuwachtige kleine mannetjes die OK roepen terwijl ze koortsachtig in het rond rennen. Nee, geef mij maar een stevige auto die in elkaar gedraaid is door Hanz-Jan met z'n kleffe dikke braadworst-vingers. Vetplekken in het interieur als je je nieuwe wagen gaat ophalen? "Da's geen mankement meneer, da's verdorie een optie, ik zou meer moeten aanrekenen. Zo zie je dat het nen duits is."

Hun taal is ook zoveel stoerder dan de onze. Neem nu bijvoorbeeld het woord 'vlindertje'. Da's bij onze buren kleiner Schmetterling! Alleen al bij het horen van de benaming schijt ik in m'n broek en roep wenend de code van m'n kbc rekeningen. Taal moet stoer zijn.

Alleen m'n hifi-dingetjes komen van Japan. Als er geen Sony op hangt komt het niet binnen begot! Mijn twaalfde verjaardag? Een Sony Radio/CD/Casette speler die tot op de dag van vandaag nog altijd werkt alsof hij gisteren van de boot gevallen was. Zo hadden we ooit een videorecorder van Grundig. Dat ding heeft meer lint verbruikt dan electriciteit. Een Grundig? Tsss. Lamenilache!

Gisteren kwam ik met een bosje bloemen uit de bloemenzaak en stak verliefd en dwarrelend het straat over. Vlindertjes rond mijn hoofd, vogeltjes die floten zoals ze gebekt zijn en twee oude vrouwtjes die keuvelend naar me wezen en gniffelden. Tot plots iemand langs me komt rijden, z'n raampje naar beneden laat en roept "aaah, heb je wat goed te maken misschien", gevolgd door een klak-klak-geluid en een dikke vette knipoog. Was het leven een musical geweest, de muziek zou abrupt gestopt zijn met een luid scratch-geluid.

Ik, rat van tong, stuur een reply "ik koop dikwijls bloemen voor mijn allerliefste, daar is ze dan ook mijn allerliefste voor, en in het geval dat ik dan al eens iets verkeerd doe haal ik gewoon al mijn rekeningen boven van de boeketjes." Nah! Daar had hij niet van terug. En ik zie uit mijn ooghoek nog net dat de mevrouw de man in kwestie begint te porren en mompelt: "waarom koop jij nooit bloemen?". Hah, die kan het gaan uitleggen.

Als we iets doen, doen we dat meestal ook goed. Getuige daarvan zijn zoon J.'s nieuwe actie-set voor buiten. Een heus bobbejaanland, maar dan pocket-size en volledig gelokaliseerd in onze achtertuin. En wat een pret hebben we er al niet mee beleefd! Ik wou dat ik zelf zo'n actie-set had op grote-mensen-maat.

Gelukkig hebben mijn allerliefste en ik niet alleen voor de kleine uk iets gekocht. Donderdag zijn wij de trotse bezitters van een heuse tuinmeubelset featuring een grote vierkante tafel en acht stoelen. Jeej! Nu nog kussentjes zoeken die niet al te gay overkomen maar je toch doen verlangen naar een strand op Swalahiti.

"En, heb je nog geen zin om er terug aan te beginnen?" hoor ik plots achter mij. Ik draai me om en zie een fanatieke sportster in tenue. "Tuurlijk wel", zeg ik, en denk dat ze doelt op een tweede kleine uk (aangezien J. stoer in m'n nek zat). Toch check ik even naar de achterliggende gedachte bij de vraag. Ze bedoelde eigenlijk of ik nog geen zin had om terug te lopen. Bleek dat ze mij kende van vroeger want was ik niet diegene die de 100m in weet-ik-veel hoeveel seconden kon lopen? Jaja, dat was ik. M'n nek begon wat te zwellen en zoon J. z'n benen schoven lichtjes uit elkaar. Gelukkig heeft hij een reflex om u tegen te zeggen en zette z'n handen in m'n haar.

"Jajaja, jij was goed, heel goed. Spijtig dat je niet meer loopt, je zou er veel mee kunnen." Jaja, dat is spijtig mevrouw. Ondertussen haal ik zowat iedereen die ik me herinner van kleuterklas tot 5 minuten geleden voor m'n ogen. Nope, geen match. Een "hé, wie bent u eigenlijk" dringt zich op. Als een ejaculatie bij heldere hemel gaat haar polshorloge af en stuift ze terug op de looppiste (iets met ritme en kadans).

Hmm, misschien toch maar eens op zoek gaan naar m'n sjoes? Neuh! Ik ben competitief ingesteld en heb het zo niet voor lange afstanden. 't Mag allemaal niet te lang duren of het wordt vervelend. Ik zal wel racen tegen zoon J als die weer toertjes rond het huis begint te doen.

Het was een tijdje druk (nuja, druk) en bij gevolg geen tijd voor een blogje. Sjeem on mie! Zij die zich geroepen voelen mogen altijd een gele briefkaart sturen met daarop een aantal scheldwoorden naar keuze. De meest originele krijgt een fondue stelletje kado. Splinternieuw nogwel en alles!

Zondag wegens omstandigheden (allerliefste was ziek en niet in staat om voor de bébé te zorgen) een rustige dag gehad. Auto'tje gekuist, wandelingetje gedaan met zoonlief naar de werf en 't kerkhof. Iedereen was thuis. Had ik een euro bij gehad, hij had nog een ijsje gekregen van de ijsventer die vrolijk door de straten reed. Helaas, ik durf wel eens op stap gaan zonder centjes.

Later op de dag zelfs nog was opgehangen buiten en als er iets is wat kei hard rockt op een stralende, bijna-zomerse dag, dan is het wel was ophangen op blote voeten. Moesten we een tuinstel hebben, ik had er nog opgezeten met een laptopje om dit blogje te schrijven, maar dan vroeger dus.

Vroeger kostte een printer onmenselijk veel. Ik weet nog toen we onze eerste printer (een HP) gingen kopen, we met grote ogen de winkel binnenstapten (en ook wel een dikke portefeuille). We hadden er al verhalen over gehoord, niet te doen. Zo'n printer kan dingen op papier zetten en alles! dus je kan vanaf nu je kont afkuisen met een zelfgemaakte foto van de Eifeltoren. Magnifiek! Alleen daarvoor zou je 'm in huis halen. Volgens oma was dat natuurlijk een machine des duivels. Maar aangezien oma ook zonder enige aanwijzing "waf waf" zei en af en toe "boe" hechtten we daar toen niet zo heel erg veel belang aan.

Wel 33.000 toenmalige belgische frank kostte die enorme bak elektronica. De zwart/wit versie was 3000 goedkoper, maar als je dan toch geld aan het verbranden bent ... Voor zover ik me kan herinneren heeft die printer het wel volgehouden tot heel erg ver in mijn latere jeugd. En ik meen me zelfs te herinneren dat we op den duur een nieuwe gekocht hebben omdat de printers van op dat moment stukken beter waren en stukken goedkoper. De oude belandde onder het bed en de nieuwe stond te pronken op de bureau.

Die printer hebben we nu nog altijd, en het is een fijne machine. En waarom dan wel? Als je bij die printer aan een vers geprint papier ruikt, dan ruik je de heerlijke geur van popcorn. Geen zever. Ik zou 'm voor geen geld ter wereld weg doen, al heb ik een hoog bed met veel plaats onder.

Het gebeurt wel vaker dat ik 's morgens denk "hey, als ik nu eens bij ons Yolanda een vers broodje ga halen?". Vaak zeg ik dat ook effectief, maar dan denk ik er weer aan dat ik J. een 29-tal kilometer geleden bij de crèche / va heb achter gelaten. Altijd even wennen als je gewoon bent om constant tegen zoonlief te babbelen. Dus, bijna aan de bakker zijnde pull ik over like nen echte professional. Schuin achter mij stopt ook een A4 en ik zet onopvallend doch effectief een tandje bij. Voorsteken bij de bakker, 't is een hobby.

Veel effect had het niet want er stonden welgeteld twee dikke madammen voor mij. En dikke madammen bestellen meestal veel charcuterie bij de bakker. Vandaag geen uitzondering. Maar kom, we hebben tijd, we zijn jong. Even later is 't mijn beurt en ik tippel als een wulpse hinde naar de toonbank. "Doe mij maar een koffiekoekje en zo'n doosje geraspte kaas, want ik eet lekkere spaghetti deze middag", zeg ik en maak er nog twee smakgeluidjes bij alsof ik solliciteerde voor een stem-job bij Disney.

Yolanda draaide zich en bukte om een zakje te nemen voor mijn koffiekoek. Daarbij stootte ze haar hoofd en zwierde ze met haar kont bijna de kassa tegen de grond. Doch dit heeft niets met de pointe van dit blogje te maken dus negeren maar. Ik had trouwens bij het maken van mijn smakgeluidjes ook een verme rochel op haar toonbank gesmeten zonder het te beseffen.

Ennieweej, ik betaal m'n inkopen en terwijl ik m'n kleingeld weg steek wijst de A4-meneer naar de koffiekoek die hij wil. Toeval wil dat hij net iets te fanatiek wijst en net mijn rochel raakt op de toonbank. Hij glijd met z'n vinger over de ganse toonbank en bestelt bij gevolg veel meer dan hij aanvankelijk van plan was.

Als ik buiten kom merk ik dat zijn A4 nog vlijtig aan het ronken is met achteraan een peuter en voorin? Jawel, een maxi cosi met een klein ukje. Beste mensen, ik heb me enorm moeten inhouden om niet enorm hard tegen zijn A4 te pissen en tegen zijn twee klein mannen te zeggen dat ze nooit meer een kadootje mogen kopen voor vaderkesdag wegens slechtste vader ooit. En hij had ook een lel vast gehad mee koffiekoek-pudding en al.

Ik ben anders wel fan van liedjes met een verhaallijn erin. Waarschijnlijk een overblijfsel van mijn jeugd waarin ik het 'fak' vond om verhaaltjes te luisteren in bed. Vroeger hadden we dan ook een klein radio'tje dat onder onze kussens verstopt zat. Dat was op 9-jarige leeftijd dé plaats waar moeder nooit zou zien (behalve als ze elke week de kussens ververste). Hoe dan ook, op zondagavond was er op god weet welke zender een programma waarin verhalen verteld werden à la x-files. Kei goed joh!

Elke keer als ik dan ook Camouflage hoor op de radio of iPod mijmer ik naar een ver verleden van verhaaltjes voorlezen en kussens met ingebouwde radio. Hopelijk valt zoon J niet ver van die boom. Ik kijk er al tegenop als hij net voor het slapengaan nog effe op z'n playstation wil spelen. Die technologie toch, het is een vetzakkerij!

Wij hadden vroeger natuurlijk ook een Atari met PacMan en andere hoogtechnologische snufjes. Maar wij hadden ook een kamp in het 'bos' naast ons. Inclusief ophaalladder, rupsen en huisnummer. En dat zie je niet elke dag meer. Ach, de jeugd van tegewoordig. Dat appreciëert Camouflage niet meer.

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)