Ik was van plan om een kleurrijk vertelsel te bloggen over mijn avonturen in NY. Ware het niet dat zoon J. van gisterenavond tot vandaag 's morgens in het ziekenhuis heeft gelegen met een kleine hersenpudding. Dus als iemand zit te wachten op sappige verhalen over den amerikaaner: het is allemaal de kleine z'n fout :-p Allez, da's nu ook weer ni waar, maar allez.

On another topic, we hebben vandaag de goeie mensen van De Roos in Nijlen weeral goed gesponsord door er spaghetti gaan te eten. Hoera voor ons. 's Avonds zijn we zowaar weeral gaan eten voor de verjaardag van de peter van de vriendin. Uhu! Een brochette met peperroomsaus, frietjes en een bedje van groenten. Dat kan niet slecht zijn dacht ik nog toen de ober ook nog mijn ice tea noteerde. Even later een schotel met zowaar drie brochetten en een halve moestuin groen voor m'n neus. Ik ben van nature nogal een optimist en ben er dan maar gewoon aan begonnen.

En morgen probeer ik aan mijn NY blogs te beginnen, denk ik ...

Naarmate je ouder wordt heb je soms zoiets van: hé, heb ik eigenlijk al wel alles gedaan wat ik wou doen in dit leven? Stel je voor dat je morgen onder een zwaarlijvige man terecht komt tijdens het aanschuiven bij de McDonalds. Het zou zonde zijn dat je een paar eenvoudige dingen hebt uitgesteld gewoon omdat je dacht dat je nog tijd genoeg had. Met die gedachte in het hoofd: mijn lifelog, een lijstje van dingen die ik al gedaan heb. Kwestie van op m'n sterfbed gewoon maar vinkjes te moeten zetten hé ;-)

1. een helikopter gemaakt die in de vitrine van het 3de kleuterklasje mocht (zo mooi was hij)
2. mijn eerste toets afgegeven na twee minuten met alles fout omdat ik dacht dat het om het eerste was.
3. op de kermis iemand een jetton gegeven voor de botsauto's omdat hij het zijne laten vallen had.
4. op het podium gestaan als lid van de Chapionettes.
5. een bedelaar kleingeld gegeven nadat hij toegaf dat hij het 9 kansen van de 10 ging gebruiken voor sigaretten.
6. naar de zee gereden om naar de zonsondergang te kijken en daarna terug te rijden.
7. ik zat bij het kampvuur op het doopfeest van Luna Planckaert.
8. niet flauwgevallen toen zoon J. ter wereld kwam.
9. opgezocht wat de afkortingen van LL Cool J betekenen.
10. paprika chips gegeten met melk (en nadien buikpijn gekregen).
11. mijn vriendin voor het eerst gekust in de kelder van een café in Hongarije.
12. in een ronddraaiend restaurant gezeten met een Argentijn en een Braziliaan (en champagne).

Een eerste gedachtengang in mijn immense geheugen ...

We zijn nu ongeveer een week bezig met de vernieuwde layout en ik moet zeggen, ik ben er tot nu toe tevreden over. Hier en daar nog wat bijsleutelen natuurlijk, maar dat is normaal. Er zijn nog een paar dingen die niet werken (zoals de RSS feed), maar daar komt hopelijk snel verandering in. Ook de digicam heeft wat aanpassingen gehad waardoor er een deel foto's offline staan. Die komen stilletjes aan wel terug online. De admin pagina's achter de website (om blogs toe te voegen enzo) moeten ook nog herschreven worden, maar dat zal wel voor later zijn denk ik. Daar hebben jullie ook geen zak aan ;-)

Ik ben ook sinds gisteren terug van NY. Er staan al een paar foto's online, maar daar moeten er nog een heel pak bij komen. En wat is daar allemaal gebeurd? Tjah, dat komt wel in de volgende blogs ...

Laatst kreeg ik de opmerking dat ik niet genoeg blog. Dat is een hele juiste opmerking. Ik zal er zelf nog een schepje bovenop doen: ik blog niet alleen te weinig, ik hou ook m'n digicam-dingie niet bij, er moet dringend nog eens een column komen en die layout is ook weeral kweetni hoe oud. Het goede nieuws is dat we er aan werken. Met we bedoel ik dan ikzelf. Vooral in de late, late uren. Of de vroege, het is al hoe je het bekijkt. Spijtig genoeg zit ik de laatste tijd ook met nekpijn-klachtsels en dat wil al wel eens vervelend zijn als je 's avonds voor je laptop gebogen zit.

Tussendoor zitten we dan nog met het ontwerp van geboortekaartjes en andere creatieve ideeën ivm de geboorte van ons annemieke. Wel leuk, maar niet gemakkelijk. Leg later aan uwe kleine maar eens uit dat het geboortekaartje eigenlijk nog mooier moest zijn, maar dat ik geen tijd had wegens nieuwe layout van website. ;-)

Volledig terzijde maar zeker niet minder belangrijk zitten we in een tijdsrovende periode qua bouwelijke toestanden. Er moeten keuzes gemaakt worden, alles moet snel snel maar daarom niet minder overdacht. We moeten eigenlijk tegelijk nu onze gashaard gaan kiezen, verlichting, elektriciteit uittekenen, nadenken over tv, telefonie, netwerk en tussendoor komt die van 't alarm nog eens piepen. Voor de rest snel verder werken zodat we de dorpels kunnen leggen en die van de ramen kan komen. Die van 't dak moet ook komen en daarvoor moeten we nog pannen kiezen en dakraam bespreken. Ook schouwdoorvoer bekijken. Al eens naar isolatie kijken voor de vloer want die mannen zitten ook vol. Kortom: druk.

Wat dan weer iets leuker is: zaterdag vertrek ik voor een paar dagen naar NYC. Voor den travail. Maar daarom niet minder ontspannend ;-) Hopelijk veel kiekjes in de (vernieuwde) digicam.

Daar stond ik dan, zondagmorgen. Een klein briesje in onze tuin, een vogeltje dat al van jetje zat te geven en twee paar schoenen voor mijn neus. Volledig goedgekeurde veiligheidschoenen of een paar versleten schoenen die als gegoten zitten. Het beloofde goed weer te worden dus geef mij maar het versleten paar. Even later zat ik met een onnozele glimlach op m'n fiets richting bouw.

Halfweg de voormiddag dacht ik er te laat aan dat ik m'n veiligheidsschoenen niet aan had toen ik een houten balk een titske verder wou leggen door er eens tegen te stampen. In de namiddag had ik redelijk spijt van mijn schoenkeuze toen ik in een plank met nagels ging staan. Daar zijn we trouwens streng op maar ze lag er nog maar 15 seconden toen ik er ging in staan. Errug slim.

En dan worden we 's nachts nog wakker van tandpijn ... Leuwk, zo'n auw-dagje.

Ik ken er zelf geen reet van, maar honderd dagen na de verkiezingen lijkt het me wel de tijd om een nieuwe regering te hebben. In die honderd dagen ben ik die Yves maar een watje gaan vinden en heb ik een poster van Guy boven mijn bed gehangen. Dit echter niet in samenspraak met mijn vriendin, maar ik vermoed dat ze het wel okee zal vinden.

Laten we er verder niet over uitweiden om Yves, een trouwe telesmurf.be fan, niet in verlegenheid te brengen voor zover dat nog mogelijk is. Daarom veranderen we van onderwerp dat het geen naam heeft.

Die Fosset is ook maar een eikel (u ziet, geheel niets meer te maken met politiek). Ik bedoel, je bent 63, bijna op pensioen (eindelijk gedaan met dat lastig rentenieren) en je vertrekt op een ontdekking zonder vluchtplan. Puik werk Steve! Daar zit je dan in 't midden van de Nevada woestijn terwijl er op je ontbijttafel een lekkere croissant ligt te wachten naast een tas vers geperst appelsiensap.

Volgens mij is het wel één of andere publiciteitsstunt en zit hij ergens ondergedoken voor een week of twee om dan 'zelfstandig' uit de woenstijn te wandelen met een air van "nouja, gecrashed, ik dacht ik wandel even de woestijn uit want hé, ik ben stinkend rijk." Groot feest, vreugde alom, de gevaren van de woestijn worden nogmaals in de belangstelling gezet en preventief wordt er aan de rand een bordje 'opgepast! woestijn' geplaatst. Waterdicht plan.

Nu heb ik alles gezien. Bij KLM geven ze hun personeel de mogelijkheid om ovulatieverlof te nemen. Waarom is eigenlijk erg logisch en vooral praktisch. Stel u bent een KLM piloot en denkt aan kinderen met uw vrouw. Dat is nogal moeilijk als je met je jumbo boven de pacifiek vliegt terwijl je vrouw in de huiskamer volop ligt te ovuleren. Een gemiste kans! U neemt gewoon ovulatieverlof rond de tijd dat uw vrouw ovuleert en voila.

Hoe dat nu concreet zit met minaressen en dergelijke, dat is nog de vraag. Leg het thuis maar eens uit, dat je je ovulatieverlof reeds genomen hebt met hete Cindy van het schipperskwartier. Niet van de poes.

Over poezen gesproken ... Ze hebben iedereen goed bij hun pietje, de mannen van Luminus. Toen Electrabel met z'n prijsverhoging kwam, een paar maanden geleden, was Luminus diegene die zeker z'n tarieven niet ging verhogen. Want wij zijn een eerlijke firma meneer, met transparante communicatie en geen slechte bedoelingen. En vandaag? Wham! Artikel in de Tijd (hé, ik lees de Tijd, hoe cool is dat nu wel ni): Luminus verhoogt gasprijzen. Suck on that!

Al maar een sjans dat wij volledig onderkelderd hebben met de bedoeling om daar een neger of 120 te huisvesten die al fietsend (liefst in shiften) continu zorgen voor een aardige portie stroom. Ik spreek hier over een neger alsof dat racistisch bedoelt is, wat niet het geval is. Het mogen ook mensen zijn van een andere origine. Ik rem trouwens voor negers! Hoe dan ook ... ik zit binnenkort met groene stroom (eigenlijk bruine).

Ik ben het helemaal weer kwijt. En ik wist het nog wel zo goed. Een ganse week (en zelfs langer) te druk om te bloggen maar ondertussen wel dikwijls denken 'hé ho, dat moet ik bloggen'. En nu is het allemaal weg, foetsie, ribbedebie enzoverder.

Normaal gezien ben ik het die een geheugen heeft van een google-negerke terwijl mijn allerliefste een ware zeef is. Moest ze ooit genomineerd zijn voor de Miss Zeef 2007 wedstrijd, ze zou het de dag erna niet meer weten (en niet door de drank). Enfin, om maar even te schetsen dat dit probleem mij erg onbekend is. Al moet ik zeggen dat ik op kortere termijn wel eens wat durf te vergeten. Zo vergeet ik bij voorbeeld het uur dat ik bij de kapper moet zijn vlak nadat ik het zelf via telefoon heb vastgelegd. Maar dat heeft dan weer met selectieve interesse te maken denk ik. De BH maat van mijn allerliefste ken ik dan weer helemaal zonder geheugensteun (de slip ook).

Wat is er sinds de laatste blog allemaal gebeurd? Een hele waslijsterij makker!
- we hebben ons sanitair en verwarming getekend voor 'den bouw';
- we hebben lekkere mosselen gemaakt en geserveerd op een feestje;
- vw op onderhoud gestuurd en opel laten maken (iets met lampjes en spoelen);
- collegiale activiteiten ondernomen buiten de werksfeer;
- naar de kermis geweest met zoon J.;
- naar de Q party geweest in Heist op den Berg;
- familiefeesten bezocht en 20 keer uitgelegd hoe ver we met de werken aan 't huis zijn;
- naar een mosselfeest gegaan waar ze net de keuken dicht deden;
- gyneacologen bezocht en echo's bekeken;
- afspraken gemaakt met kappers;

En zoveel meer ...

Zoals op elke degelijke werf staat ook op de onze een radio die, gebasseerd op z'n uiterlijk alleen al, nog door een groep ondergedoken joden gebruikt werd om naar berichten van Den Duits te luisteren in '43. Werken doet hij nog perfect (als je wat geduld hebt), maar af en toe moet je er toch eens een tikje tegen geven. Vooral het wisselen van zenders durft al wel eens voor problemen zorgen. De zenders veranderen soms van frequentie en ik vermoed dat dit probleem vooral ligt aan onze radio ipv de zenders zelf. Enfin, de laatste tijd staat hij terug op de lokale radiozender, zijnde RL radio. Oftewel, Radio Liefkenshoek.

Wat ik me sinds heel erg vroeger al heb afgevraagd. Als je radio "RL Radio noemt" en de RL staat voor "Radio Liefkenshoek", noemt dat dan niet "Radio Liefkenshoek radio" voluit? Ik dacht het wel. Doch, dit geheel terzijde.

Ze hebben de gewoonte op die radio om zowat elke twintig minuten een reclameblok de ether in te zwieren. Op zich geen probleem want de grote zenders doen dat ook. Probleem is wel dat er slechts een 3-tal zelfstandigen het de moeite vinden om te adverteren op de lokale radio. Peter Kip, Taxi Gust en dierenspeciaalzaak Christel. Als je die op zaterdag en zondag van 8u tot 17u elke twintig minuten hoort adverteren, dan begin je die telefoonnummers flink van buiten te kennen. Handig als je een taxi nodig hebt of dringend op zoek naar een halve kip op zondagmiddag als blijkt dat je niets meer in huis hebt (ja, die is open op zondag en heeft speciale prijzen voor verenigingen, wij maken ook kipgyros en kippeworsten, voor meer informatie surft naar onze ...).

Maar! Die andere 50 minuten radio zijn zooo warm! Zelfs in de winter. Jochei voor Radio Liefkenshoek radio!

Ik ben al een aardige poos bezig met het catalogiseren (ofzoiets) van mijn gigantische en tevens onoverzichtelijke berg CD's. Die werd onoverzichtelijk de dag toen ik thuis kwam met mijn CD single van Fiocco (Afflito) en mijn CD kast propvol bleek. Doch geen paniek, ik begon gewoon op mijn bureau in de hoogte te stapelen. En wij hadden een heel hoog plafond. Lang verhaal kort: heel erg veel CD's zonder dat ik zelf nog weet wat waar staat. Laat staan dat ik zelf nog weet wat ik heb.

Een hele tijd geleden (we're talking years baby) begonnen met de zaak te digitaliseren en mooi in een database'je te proppen inclusief foto van de cd-cover. Als dat niet sjiek is weet ik het ook niet meer. Probleem is dat daar wel tijd in kruipt. En als er iets is waar ik allergisch aan ben, dan is het het kruipen van tijd in iets. Enfin, ik zat eergisteren ongeveer in de helft (goed hé) toen ik ontdekte dat ik ook de mini playback show CD van Bart Kaëll bezit. Fijn zo! Niet veel later vulde zeil je voor het eerst onze living. En gaan! Na een gefrons van jewelste van onze Jorre heb ik het volume maar wijselijk zachter gezet. Pfff, die jeugd van tegewoordig weet niet wat muziek is. Wacht maar tot ze zelf 25 zijn, dan zal je ze horen klagen.

Geheel terzijde en toch lichtjes verwant met deze post wou ik nog even de groetjes doen aan ons moemoe en Piet Huysentruyt. Dag Piet!

Ik weet niet hoe het komt, maar het enige wat me is bijgebleven van den franschen taal is het woord méga-octet. Eigenlijk zijn dat twee woorden die mega en byte betekenen. In het Nederlands moet dat iets zijn van mega beet als ik zo vrij mag zijn dat uit mijn mouw te schudden. Kijk hier! Mijn Nederlands is zowaar nog slechter dan mijn Frans. Nu ben ik zelf even van de spreekwoordelijke kaart.

Hoe dan ook, ik heb er gisteren weer een paar mega octetten doorgesleurd. Mijn internetverbinding weet perfect hoe het voelt om keihard genegeerd te worden om dan ineens verkracht te worden als ware het een klein verlegen mannetje dat in Leuven centraal per ongeluk z'n blokje Sanex liet vallen. Hoe krijg je al die octetten dan bij elkaar? Goh, waar te beginnen. Voor eerst staat er een ongelooflijk interessante documentaire over Electrabel op YouTube. Verder ben ik niet vies van een online game'pje. En tot slot spendeer ik nog wat quality time met mijn vriendin terwijl er keiharde porno op de achtergrond speelt. Dat laatste mag u schrappen wegens lichtjes overdreven en zelfs geheel onwaar.

Kijk alhier, een bijlage'tje (dat is lang geleden) van de huidige download historiek. Flink hé?! Je kan ook perfect zien welke avonden ik quality time gewijs doorbreng met mijn allerliefste (die met de diepe dalen nvdr).

Deze morgen uit het nieuws gegrepen: "Het drietal verplaatste zich met een zwarte stationwagen van het merk VOLVO, waarschijnlijk een recent model, met een Belgische nummerplaat, beginnend met de lettercombinatie VUV". En daar doet de politie dan een oproep voor. Wat een bende amateurs. Het moet nu toch perfect mogelijk zijn om in een databank na te kijken welke nummerplaten beginnend met VUV gelinkt zijn aan een Volvo. Met wat geluk zelfs een bouwjaar of jaar van inschrijving en als je veel geluk hebt, een kleur en andere info.

Maar neen, daar moeten ze voor op 't nieuws komen en vragen of iedereen bij z'n gebuur de nummerplaat nog eens kan gaan controleren. Wie weet woon je wel naast een Maddie-kidnapper. Stel je voor zeg. Om het met de woorden van Wiske te zeggen: "Eek!".

Enfin, dat kind is denk ik toch al wel een hele tijd geleden ontvoerd en ik vraag me af of de ouders nog kindergeld trekken. En ook een beetje hoe dat nu juist in elkaar zit met die ontvoering en alles. Dat zal ook de laatste keer geweest zijn dat die ouders ergens gaan eten zijn. Vanaf nu het ganse gezin overal samen aan tafel, willen of niet. Als die andere kinderen in de pubertijd terechtkomen gaat dat nog problemen geven. Als er eentje vraagt of hij al van tafel mag stuikt die moeder ongetwijfeld neer op de grond en maakt onduidelijke gebaren met haar ledematen.

Deze morgen had ik een casual chat met mijn liefste collega over de ongekende pieken die telesmurf.be veroorzaakt in het maandelijks overzicht van bandbreedtelijke toestanden op onze firma. En we staan in de top 10 mensen! Hazaaah en driewerf hoera! Moest ik een PayPay knopje op de home-pagina hebben, ik zou de opbrengsten zo gebruiken om een waar feest te throwen.

Die verhoging in bandbreedte kan wel eens kloppen als je de bezoekersaantallen bekijkt, ondanks de zomer-dip. Binnenkort moeten we nog een aanschuifsysteem organiseren met nummertjes en bordjes "niet drummen aub". Ik beloof het plechtig, als het zover komt, dan stuur ik elke bezoeker een bakje friet met mamoet saus. Inclusief flashy groen vorkje en net iets te klein servet.

Gisteren voor de verandering nog eens een filmpje gezien. De vorige was alweer van weet-ik-veel-wanneer geleden. Pas op, dan spreken we nog niet van een cinema inclusief chips en drank a volonte. Een pak mergelpijpjes op 't salontafel, een flesje witte wijn en een laptop op 70cm afstand van mezelf. Wegens omstandigheden kon ik 'm niet zien op TV. Enfin, de gelukkige was The Hills Have Eyes. Dat was een bewuste keuze want ik wou gedachtenloos een verhaal volgen met eventueel over the top actie. De actie was zo over the top en het verhaal zo gedachtenloos te volgen dat ik om half twaalf maar besloot om ook nog The Hills Have Eyes II te zien. Moet kunnen, op een woensdagavond.

U vraagt zich ongetwijfeld af of ik na die twee films nog zonder problemen buiten durfde te komen 's nachts om alsnog was op te hangen. Absoluut hoor! Ben je mal? Ik laat een paar fictieve gemuteerde losers mijn was niet verklooien.

U vraagt zich ondertussen ook af waarom ik 's nachts mijn was ophang. Wel, dat komt omdat er rond een uur of twaalf een wasmachine klaar was en als je die rommel tot de morgen erna laat liggen begint het al redelijk mufjes te worden. En dan denken de collega's op 't werk dat je je niet gewassen hebt. Wat ook wel klopt, maar initieel zijn het de kleren die een muffe indruk geven. Ghi! Dat was maar een grappertje en ik kan bij deze mededelen dat ik mij elke ochtend douche. Soms zelfs met zoon J z'n Bubble Joe Shampoo. Een waar festijn.

Je hebt zo van die periodes dat je denkt van hey, wat de neuk zit ik een blog bij te houden en wat is het doel van een foto-album online te zwieren? Natuurlijk vraagt nonkel suskewiet bij elk familiefeest naar foto's van de bébé, maar in tijden van drukte wordt dat meestal nachtwerk. En als er iets is wat ik liever doe dan 's nachts nog foto's uploaden, dan is het wel over de billen wrijven van mijn allerliefste terwijl ik zwoel "tien kleine negers" in haar oor fluister-zing.

Het zullen wel fases zijn die elke flinke blogger meemaakt. Net zoals de fase waarin je een paar dagen donker-geel pist in plaats van de fletse gele kleur. Dat duidt dacht ik op extra vitamines in de urine die toch niet opgenomen worden wegens een overvloed. Ofzoiets. Doch, dit geheel terzijde.

Aan alle onzekere pubers die hier via Google terecht komen na hun zoektocht op "help donkergele urine", het spijt mij, ik heb verder geen info over dit onderwerp. Dat doet me er aan denken. Ik las gisteren nog eens door de statistieken en wat me wel kan boeien is de in Google ingegeven zoektermen om hier terecht te komen. Uit nostalgie even een lijstje van de laatste:

- vier nieuwe banden auto 5
- afgespannen rib
- wasrek met dakje
- uitgerokken schaamlippen (no kidding)
- ramenwasser
- wasrek aldi

Vooral het wasrek scoort hoog moet ik zeggen. Die met de uitgerokken schaamlippen kwam trouwens terecht op de Anja en Herman column. Hopelijk vond hij of zij daar wat gezocht. Al twijfel ik daar een klein beetje aan.

Gooi de slingers in het rond, strooi confetti op plaatsen waar je met de stofzuiger niet aan kunt en maak je borst alvast nat: er is er eentje jarig. Er zat er ook eentje tot voor heel erg kort in dardennen dus het was een pak rustiger op telesmurf.be (a little bit toooo quiet). Ennieweej, voor de geïnteresseerden die zich afvragen hoe ongelooflijk oud je kan worden, wel vijfentwintig beejbie!

En wat doe je dan op de ochtend als je vijfentwintig wordt? Goeie vraag makker. Hetzelfde als elke ochtend, in de ogen wrijven, naar het toilet, uit bed en denken shit dat moest andersom. Verder een PMD zakje vullen voor de ophaaldienst, stil door de kamers sluipen zodat zoon J. niet wakker schiet en een halve badkamer vol wasverzachter te lijf gaan met een paar velletjes keukenpapier. Een wasmachine vullen en opzetten om 1u 's nachts heeft duidelijk invloed op mijn motorische capaciteiten om een dopje op een fles te schroeven.

En wat zijn de plannen nog, in de loop van de dag? Weer een goeie vraag makker. Een halve dag werken en een halve dag winkelen en voorbereiding voor een feestje later op de avond. Ik dacht eraan om iets te fry-en, maar dat is weer zo'n last op de moment zelf. Achja, we zien wel. Zaterdag gaan we vermoedelijk naar The Simpsons kijken in de bioscoop en de week daarna gaan we ... oops, bijna verklapt. Iets doen met de vriendenkring.

Bestel al maar liters roze Disney verf bij de Gamma want de echo heeft het volledig verklapt. Onze J. krijgt er een echte girly baby bij. Als dat maar goed komt als die twee later samen moeten spelen. Voetballen en met de barbie poppen spelen, het is in weze niet zo verschillend.

Enfin, ik wist het al van in het begin natuurlijk. Sinds mijn allerliefste met de melding kwam dat ze weer wat dikker zou worden had ik al zo'n roos gevoel. Nu ben ik zelf niet zo'n roze dus het kon niet anders dan dat er een girly onderweg was. Flink gedaan van mezelf, al zeg ik het zelf. Daar heb ik nogal voor moeten oefenen, om mijn allerliefste een koningswens te bezorgen.

Ik geef toe, ik was net iets te laat vertrokken. Maar 50 rijden op een baan van 70 is ook niet echt een helpende hand uitsteken als je op tijd op je werk probeert te geraken. Het was zo'n sus met een klakske en een Volvo, zegt dat genoeg? Sussen met klakskes en Volvo's rijden altijd te traag. Da's een waarheid die staat als een koe boven water. Dat slaat natuurlijk als een tang op een varken, maar het is wel degelijk waar.

Geheel terzijde hebben we eergisteren volledig per toeval ontdekt dat onze achterbouw niet is wat het moet zijn. Om een lang verhaal deftig in te korten: onze bouwmateriaal-leverancier heeft verkeerde gegevens doorgegeven naar hun leverancier die ons op hun beurt natuurlijk verkeerde ijzeren profielen heeft bezorgd. Enfin, het kwaad is geschied en niemand steekt z'n polleke omhoog om de schuld op zich te nemen (hoe zou je zelf zijn). But hey, wat zou bouwen zijn zonder problemen? A walk in the park, a piece of cake, a titty on wheels en ga zo maar verder. Gelukkig ben ik een probleemoplosser eerste klas.

Vorige nacht werd ik wakker van een gestommel in onze slaapkammer. Ik porde stiekem onder het deken in de richting van mijn allerliefste om te checken of ze aanwezig was. Ik botste met mijn vinger op haar strakke poep en voelde dat het goed was. Echter, dit was geen moment om af te dwalen, van waar kwam dat gestommel op onze kamer. Stiekem wierp ik een blik in het rond. Ik hoorde een luide "auw", trok aan ons licht (wij hebben zo'n koordje aan ons bed) en zag in de hoek van de kamer een dief liggen met een blik naast z'n hoofd. Yes, geraakt!

Tegen de tijd dat de malafide figuur terug bijkwam zat hij volledig vastgebonden op een keukenstoel met een 35 watt bureaulamp in z'n gezicht. Na een korte ondervraging bleek het een trouwe telesmurf.be fan die 's nachts stiekem aan mijn onderbroeken kwam snuffelen. De viezerik. De verdediging luidde dat de blog al zolang stil was. Dikke grote schande! Bij deze brengen we daar wat verandering in. Om het goed te maken heb ik de delinquent aangeboden om plaats te nemen tussen mij en mijn allerliefste in het grote, grote bed. Iedereen blij. 's Morgens terug de straat op gezet met nog een reeks onderbroeken van ondergetekende, en de belofte van een nieuw blog.

Et voila, le blog est là. Volgende stap is foto's uploaden, maar dat zal voor een andere keer zijn. Ik heb al een mailke gehad van Google om te zeggen dat ik teveel database ruimte inneem met mijn Google Calendar. Erg hé?!

Ik besefte het pas later op de dag, maar ik zat deze morgen met een bord koekjesmeel en melk voor TV naar een aflevering van Samson en Gert te kijken. Het was die aflevering waarin Gert een ring heeft gekocht voor Marlijne'ke. Maar dat is eigenlijk volledig bijzaak. Eigenlijk is dat iets voor zoonlief dacht ik zo. Maar die houdt zich tegenwoordig ook al liever bezig met torens te bouwen en treinen te laten ontsporen door olifanten van Fisher Price strategisch op de rails te zetten.

Kortom: ik voelde me effe de kleinste van het gezin. Dat klopt natuurlijk niet, want er is nog een petit ukkie onderweg dat veel kleiner is dan mij. Ik kijk al uit naar de ochtend dat we samen koekjesmeel kunnen eten met melk en ondertussen guitig kunnen lachen om wat Samson weer verkeerd zegt.

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)