Zij: oei, ik zie dat de ene aangetekende brief voor u is en de andere voor (kleine pauze om na te denken) uw vrouw?
Ik: ja dat klopt, al twee jaar, erg gelukkig enzo.
Zij: tja, dan kan ik die toch niet met u meegeven hoor.
Ik: maar het is mijn vrouw en op die briefjes staat hetzelfde adres enzo.
Zij: ja, maar het mag toch niet.
Ik: dat is wel jammer.
Zij: ja.

Ongemakkelijke pauze ... (vooral voor haar)

Zij: je zou moeten terugkomen met een kopie van haar identiteitskaart en haar handtekening op de achterkant van dit bericht.
Ik: ok dan maar.
Zij: hé, heb jij een gsm?
Ik: ja
Zij: een herlaadkaart of een abonnement?
Ik: eentje via het werk.
Zij: oh ... uw vrouw misschien?
Ik: ja, die heeft een abonnement.
Zij: misschien kan ik jullie interesseren om over te stappen naar een abonnement bij De Post?

Ergens tussen die zin en de 50 volgenden raak ik zelfs mijn uit beleefdheid getoonde interesse kompleet kwijt en 15 seconden later stap ik over het voetpad recht voor het postkantoor richting auto. Wat denkt die wel? Mij twee keer naar de post laten rijden in economisch en ecologisch donkere tijden en mijn vriendin dan nog proberen over te schakelen naar de post?

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)