Als ik voorbij die ijzeren constructie moet bij de inkom heb ik twee gangen later nog altijd dichtgeknepen billen (er kan soms zo'n venijnige 'toeter' uit komen, en ik weet nog altijd niet waarom die soms wel of niet gaat).

De curry ketchup van Heinz staat niet in dezelfde gang als de Mayonaise van Heinz.

Een potje speciaal-saus van D&L kost op de cent evenveel als een fles cola van 2L uit een max-pack van 6 flessen.

Een bloemkool kan net niet in zo'n zakje voor groenten en fruit. Eventueel wel mits applicatie van glijmiddel.

Het glijmiddel staat niet in dezelfde gang als de bloemkolen.

Niet elke kassabediende rekent spontaan uit hoeveel maaltijdcheques je moet geven als je zegt hoeveel waarde één exemplaar heeft.

Omdat wij zo liturgisch zijn (ahum) vallen de spreekwoorden bij ons thuis niet ver van de wieg. We noteren voor deze week:

"Ze gooit de dunschiller weg met zwoerd en schil."

"De eigen handen zijn de mooiste plaats voor het heft."

"Ze is bevangen door de slijmigheid."

"Al zijn de spijzen nog zo fijn, ik blijf liever in mijn stulpje klein."

Damn you!

Gisterennacht ging het alarm af. Niet ons alarm, maar dat van een verre, verre dorpsgenoot. Ik geloof dat het ergens rond een uur of vier was. Is dat nog een uur om in te breken? Doen ze dat tegenwoordig niet overdag of vroeger in de nacht? Belt er dan geen neger aan terwijl de rest van de familie langs achter alles stiekem leeg plundert? With no hard feelings to de negers. Ik ken zelf ook een neger en dat is een sympathieke jongen. Net als voor Silvie De Bie en nonnen uit de oorlog rem ik daarvoor.

Je hebt zo van die rascisten die negers maar zozo vinden. Bij mijn zozo moet je je een schommelende handbeweging inbeelden, dan ben je direct mee. Ik ben wel voor de beeldspraak, oef hoe noemt dat (hierbij haal ik mijn schouders op en kijk in een hoek van 45 graden rechts omhoog naar het plafond). Je moet daar toch mee oppassen, met die uitspraken inzake rasiscme. Je kan daar niet openlijk over ventileren tegen eender wie.

Stel, je staat aan de kassa van de Aldi en je begint tegen de man voor je te praten over al die negers die het werk komen afpakken en onze maatschappij verzuren. En maar profiteren en maar van bil gaan met hun lange zwarte piet. En doppen ... Doppen maat! Het heeft geen naam. Het zijn echte die hard doppers, die negers. En plots zegt die man voor je: "ja maar how, ik ben ook een neger". En dan sta je daar. Dat is wel een onwennig moment.

Nee, Electrabel is niet meer wat het geweest is (ik ben tegewoodig nogal te vinden voor sterke plot-wendingen). Met hun herinneringen altijd. Alsof er nog niet genoeg energie verspilt is met mij aan te zetten tot betalen.

Een tijdje geleden deed Siska Schoeters een stukje over nederlandstalige zinnen in engels (en anderstalige) liedjes. Allemaal goed, wel en erg grappig. Maar nu kan den deze niet meer normaal naar I Just Can 't Stop Loving You van Ray Charles luisteren. Er komt ergens zomaar plots ineens en geheel onverwacht een "kan het ni wachten?" Het is zelfs compleet onmogelijk om nog de engelse tekst eruit te halen, zo ver-nederlandst is het. Damn you Siska!

Ik ben een grote fan van de thrillerij in de filmindustrie. Er gaat niets boven een spannende thriller die uit onverwachte hoek de kijker een por geeft met een air van 'dat had je niet zien aankomen eeej'. One Hour Photo vond ik wel een redelijk goede film. Vooral Robin Williams te casten in dergelijke rol was een goeie zet van de makers.

Nu deed ik gisteren een praatje met de schuin-achter-ons-buurvrouw. Fijne dame die ook met de kinderen goed overweg kon. Ze kregen zelfs een koekje en dan lig je bij ons Y. al direct in de bovenste schuif. Enfin, ze begon tegen de kinderen over de muurstickers die in de kamer hangen. "Jaja, mooie muurstickers" mompelt J. met z'n mond vol koek, "ik heb er van cars en zus van de prinsessen". Waarop de schuin-achter-buur nog toevoegd dat ze ons 's morgens ook kan zien in de keuken.

Nu ben ik niet direct het verlegen type in m'n eigen huis, maar ik begon me toch wat bekeken te voelen. Nu we zijn daar erg nuchter in, het is gewoon een kwestie van dagen voordat ze sporadisch door onze tuin komt hollen en naast de brievenbus staat als we thuis komen. We moeten er alleen op letten dat we het niet teveel op de keukentafel doen 's morgens, of het zou wel eens op youtube kunnen staan de dag erna.

"Flush, flush like you have never flushed before! Camelot lives!" schreeuwde ik toen ik de grote knop met een zelfzekere blik in de ogen indrukte. Het hemelse geluid van een wc die doorspoelt klonk als muziek in de oren met een audiovisueel orgasme tot gevolg. Het kronkelende water, de glinsterende massa in onder een 100W halogeenlamp en het dansende wc-papier deed emoties ontstaan waarvan ik niet wist dat ik ze had.

Oftewel: we hoeven niet meer met gespannen billen te poepen. Hooray!

Net de reden waarom ik liever hoog en droog zit ...

Volledig ongewild zijn we hier op 't werk in een dikke-truien-dag terecht gekomen. Eén collega (P. Morren ... nee, dat is wat te duidelijk met die familienaam en al, laten we hem Patrice M. noemen) had het geweldige idee om de verwarming een standje lager te draaien, naar goed voorbeeld van ons departement Leefmilieu, Natuur en Energie (http://www.lne.be/campagnes/dikke-truiendag).

Omdat wij hier niet van de minste zijn gaan we er ineens ook keihard voor. Ik heb me bewapend met een thermische onderbroek en geite-wollen-sokken. Geïnspireerd door onze radicale moslimvrienden heb ik een gordel van warmwater kruiken rond m'n lichaam gebonden. Het warm water wordt biologisch opgewarmd door m'n eigen scheetjes. En als kers op de taart hebben we de airco volle bak open gezet om het hier nog kouder te maken. Ecologie heerst!

Als 't slecht gaat mag het ook een keer gezegd worden: we zitten in de kaka. Zo een dag of vier, vijf geleden begon het wc al gekke borrelgeluidjes te maken. Geen paniek, geen nood, we gieten er een flacon (da's pas een cool woord) javel en ontstopper door en hopsasa, we kunnen weer sjassen met vertier en deugd. Jammer maar helaas, een paar dagen later kwam er helemaal geen beweging meer in 't waterpeil.

Gelukkig (later bleek dat dit niet zo heel gelukkig was), hebben we een inspectie-dop op onze afvoerbuizen in de kelder geplaatst, ahja, want wij zijn vooruitdenkend en innovatief. Wegens installatie problemen hangt die dop natuurlijk aan de onderkant van de afvoerbuis (erboven zou nogal moeilijk zijn gezien dat de buizen tegen het plafond lopen. Enfin, een lang verhaal kort: pakweg 20 seconden na het losdraaien van de inspectiedop stond mijn allerliefste zich al te wassen met Melkmeisje om de rioolgeuren van haar af te krijgen. Je zou ervan verschieten hoeveel water er in zo'n buizen kan zitten. Gelukkig bleef de verse kaka achterweg.

Enfin, op dit moment zitten we dus met een half werkende riolering. Dat wil zeggen dat je alleen platte kak mag produceren of een vaste moet afkappen in keutels van maximum 3cm lengte. Op het drie-lagig wc-papier moeten we ook rantsoeneren. Twee vellekes per beurt, 't is crisis voor iedereen.

Schaamteloos gepikt van vriend en ex-mede-student K (http://www.myspace.com/kistov): een custom Google logo'ke om in de Apps sites te gebruiken. En ik wist nog niet eens dat het ging! Nodeloos te melden dat mijn mond open viel als nooit tevoren toen ik de instelling terug vond in mijn Apps backpanel. Of is het tegewoordig in om dat terug frontpanel te noemen?

Enfin, een minuutje werk en boem: een veel betere Google Mail natuurlijk.


Sjow eeej?! En dat er nu geen ene afkomt met wat is Google Apps hé! ;-)

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)