Het is bijzonder lastig om als journalist op TV een interview te doen als je live verbonden bent met de studio die zich aan de andere kant van de wereld bevindt. Je zit met die vervelende vertraging waardoor er stiltes vallen of de journalist en nieuwsanker gewoon door elkaar heen praten. Voor de kijker af en toe amusant, maar meestal vervelend als je wil weten wat de twee te zeggen hebben.

Op het internet bestaat dit ook. Alleen zit de corresponderende partij niet aan de andere kant van de wereld maar op zo'n (en nu ga ik in het wilde weg gokken) 100km. Mijn eerste bericht ging naar Steffi van Lampiris. Met de vraag of ik de foutieve aanvraag geproduceerd door hun website eigenhandig kan corrigeren en hoe ik deze het beste verstuur. Kwestie van alles vlot te laten verlopen. Na twee dagen word ik wat zenuwachtig en bellen we om te vragen hoe het zit. Andere medewerker, direct antwoord. Een paar uur later is de aanvraag per post weg. Weer twee dagen later: een bericht van Steffi om te zeggen dat dit mag (correctie) en best per post, maar opgelet ons adres is net aangepast (op de website staat nog het oude) en dus is ook onze aanvraag naar het oude adres vertrokken.

Mail terug naar Steffi: oei, nieuw adres, onze aanvraag is naar het oude, wat nu? Twee dagen later, ik zenuwachtig. Telefoon. Conclusie, fax maar door, komt in orde. Twee dagen later een bericht van Steffi om te zeggen dat we een fax mogen sturen tav haar, dan gaat zij er persoonlijk voor zorgen.

Het is me wat, die vertragingen. Hopelijk komt hun gas wel op tijd.

PS: Eandis kan er ook wat van, maar dat, liefste kindertjes, is weer een heel ander verhaal.

Ik had gehoopt ons bouwavontuur, dat ondertussen toch ook weeral 2 jaar en 3 maanden aan het duren is, af te sluiten met een even blakende gezondheid als toen we er aan begonnen, maar dat gaat jammer genoeg niet lukken. Die voze duim van 't vloeren zit er nog atlijd in (alhoewel er nu maar een stukje voos doet) en sinds een week of twee zit ik met een tintelende arm en hand. De tintelingen komen zo af en toe opzetten en gaan ook redelijk snel terug weg. Al een geluk dat ze niet in de linker arm zitten. Hmm, is dat eigenlijk links voor de persoon zelf of in tweede persoon? Damn!

Tijd om bij de dokter of hete Heidi te passeren voor een passage is er jammer genoeg niet, maar we houden het op een zelfdiagnose van overbelasting.

Over overbelasting gesproken: vorige week trouwens twee dikke bruine enveloppen van de dienst Financiën voor meneer en mevrouw. En maak nu maar dat ik mijn geld terug heb, dieven!

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)