Langs de ene kant ben ik van mening dat er veel mensen zijn die zich voor alles excuseren. Van "excuseer, mag ik even passeren?" tot "sorry dat ik uw lucht even inadem, maar anders ga ik behoorlijk dood." Men moet niet voor alles een sorry op tafel zwieren. Langs de andere kant ...

Daarstraks las ik een blogje over iemand die deze morgen een manoeuvre moest uitvoeren (in de auto dus) omdat ze met mascara bezig was. Diegene die ze afsneed was nogal kwaad en stak een tirannie af aan de volgende verkeerslichten. Natuurlijk dik in haar gat gebeten en waar gaat het naartoe met de wereld en bleiten tot de mascara in zwarte strepen over haar kaken liep.

Tegewoordig doet men ook maar. Je moet er maar tegen kunnen. Een klein beetje rekening houden met de medemens? Niet meer nodig. Burenruzies zijn tegewoordig meer standaard dan uitzondering. Scheidingen van hier tot ginder. Scheinheilige uitspraken, messen in de rug, ... Onder tafel tegen elkaars schenen stampen terwijl er champagne op staat en vriendelijke woordjes in het rond vliegen.

Laatst zei iemand tegen me dat ik boser geworden was tegenover pakweg een jaar geleden. Ik ontekende het in alle talen, maar ik begrijp de opmerking. Boser zou ik niet durven zeggen, maar reken maar van yes dat je vier schuiven naar beneden valt en een vuil bakkes terug krijgt.

Wederom een pokeravond afgesloten met massale verliezen (zwarte chips en al). Het begint zowaar een probleem te worden in deze financiële crisis-momenten. Maar men moet altijd alles positief bekijken. Onze dampkap die we zonder blikken of blozen hadden gekocht blijkt bij nader inzien toch niet te hoog te zijn. Woehoew! We zaten bijna met een dampkap die tot onder onze neus hing. En da's een beetje te laag hé Piet.

Enfin, tegen de volgende keer dus het pokerface ne keer terug oefenen in de spiegel. En als ik ooit van m'n leven nog eens een dampkam koop: eerst meten. Want meten is weten, nietwaar? Jazeker dat.

Verder mogen we niet klagen qua sleur in ons leven. Vandaag komt Peter van Telenet onze kabel aansluiten en de modem in de kelder zwieren. Ik heb daar het volste vertrouwen in. Hij klonk aan de telefoon behoorlijk Funky. Of hij met z'n poep geshaked heeft zal ik straks even navragen bij de vriendin.

Als u mij vandaag ziet aankomen. Wees wijs en manoevreer je in een grote boog om me heen. U zal er wel bij varen.

Ik had gisteren tijdens een documentaire op National Geographic en de strijk de laatste berichten uit m'n Outlook overgezet naar GMail. Yes! Eindelijk van die voze offline bestanden vanaf die alleen maar ruimte in beslag nemen en verloren kunnen gaan bij problemen met de harde schijf.

Het sentiment dat bovenkomt bij het lezen van die oude berichten, het heeft geen naam. Ik heb op een half uur zeker twee zakdoeken vol gesnotterd. En niet van die sissy zakdoeken met Mickey Mouse op. Echte moemoe-zakdoeken van 50 op 50 met zo'n bloemen-behang-print.

Er waren wel sommige dingen bij waarvan ik dacht "heb ik dat geschreven?". Hoe een mens toch verbaal kan veranderen op een paar jaar. Alhoewel, een paar jaar ... Ik zit met m'n kop nog altijd ergens in 2000 en een klets denk ik, want het is toch ook weeral een jaar of acht geleden. Poeheej!

Moest ik niet beter weten, ik zou stellen dat ik schijnzwangerschapsverschijnselen begin te krijgen. Dat is meteen ook het duurste woord ooit op telesmurf.be sinds de dag dat ik met een vette cheque naar dns.be trok. En dat is toch ook weeral een tijdje ... *mijmer*

Schijnzwangerschapsverschijnselen dus. De ene moment staan we te springen op bed (wij hebben daar een sterke policy over), de andere moment vallen we in slaap tijdens de Simpsons en uiteindelijk zitten we nog tot half twee papierwerk te organiseren en on the side onze Telemeter nog een laatste keer uit te rekken voor we gaan verhuizen. Gisteren 5GB trouwens, niet slecht voor een avond. Hoe krijg je dat klaar ome Nick? Livestreams, youtube en keiharde porno!

Het resultaat is een kote nacht, een snelle ochtend zonder ontbijt en een euforische bui met William Shatner op de radio ondanks de zone 30 waar ik op dat eigenste moment door moest. Pas op, ik heb niets tegen die zones. Sterker nog, ze moesten die overal invoeren. Als je op je boordcomputer ziet wat je gemiddelde snelheid is bij een rit naar 't werk zit je aardig in de buurt van die 30. De file hé meneer, de file hé.

Totaal niet aan de rest van deze blog gerelateerd: waarom is Fortis in de problemen geraakt? Miet Smet heeft eindelijk haar voorhuwelijkssparen opgevraagd. Hah! Tsjakkaaa! Ik vond dat wel een goeie. Maar je moest erbij zijn.

Ik rijd elke dag naar 't werk via een paar binnenbaantjes. Dat is vooral om de drukte op hoofdwegen te vermijden en wat minder (stilstaande) kilomters te doen. Een van de eerste boerderijen die ik passeer is die van iemand waar ik vroeger nog mee op school heb gezeten. Ik herinner me nog een verjaardagsfeestje op de oprit van de boerderij. In de namiddag mochten we dan in 't hooi spelen en we dronken melk rechtstreeks uit de melk-tank. Toen we pannenkoeken zaten te eten passeerde de pastoor daar met z'n fiets en die kende ons bij naam.

En ik zit me al dagen af te vragen hoe die kerel nu weer noemt. Raf, dat weet ik nog. Maar z'n achternaam ben ik kwijt. Ik weet zelfs nog dat hij ooit in de kleuterklas met zo'n ooglapje rondgelopen heeft. Elke keer opnieuw als ik er voorbij kom moet ik er aan denken, zonder uitzondering. Bijzonder irritante tick als je 't mij vraagt. Of heeft dat zo'n psychologische, onderliggende bedoeling?

En een verhaaltje over hoe 't stad de mens nog meer kan kloten.

Ik had het eerder al met het MTV Unplugged album van Jay-Z maar na de toevallige import van The Emancipation of Mimi op de iPod moet ik zeggen dat het een erg fijn album is. Was die Mariah maar zo geen zotte doos, dan was het helemaal in de sjakos.

De ombudsdienst van een bedrijf, het lijkt me toch iets raars. Ik heb soms het gevoel dat die mensen tegen het bedrijf werken, afhankelijk of de vraag / eis van de klant terecht is natuurlijk. Ik stel me daar dan ook een sympathieke twintiger bij voor die op een onordelijk bureau constant telefoontjes zit te beantwoorden. 's Middags zit hij apart aan een tafel in de cafetaria en 's avonds vertrekt hij als laatste met de fiets naar huis.

De mijne noemde vandaag Pieter en heeft dat goed gedaan! Hip hip hoera enzoverder.

Vindt er nog iemand dat de mevrouw op de van den borre website een Thriller belletje doet rinkelen?

Van Pelt uit St. Antonius is mijn nieuwe beste vriend. En eigenlijk meer bepaald Christel Donkers. Zo maar eens eventjes een antwoord binnen de minuut. En dan nog een positief ook! Hooray! Mevrouw Donkers, als u ooit onverwacht bloemen krijgt van een geheime aanbidder, het was ik.

› E-Mail:
› Wachtwoord:

Gegevens onthouden (cookie)