En daar zit je dan ... naast een flinterdunne oma (die dikke zijn uit de mode denk ik) in de wachtzaal van de dokter. Het is niet eens een zaal, hoop en al een middelgrote kamer. Pfuh, de stoeffer. En ik zat ook werkelijk naast de oma. Ik ben niet het type dat als er maar één iemand in de wachtzaal zit aan de compleet andere kant gaat zitten. Hoe asociaal kan je zijn? Enfin, daar zat ik dan te wachten, met een gezwollen keel van hier tot in Zimbabwe. Ik had de nacht ervoor al tot 39 graden gepiekt en zowat elk uur op onze wekker gezien. Wat erg gek is want ik heb geen wekker. Dus er was ook sprake van hallucinaties.
Toen ik binnen bij de dokter met opengesperde mond aan m'n "Aaaaa" begon fronste die een wenkbrauw en zei "oei, wat is dat". Nu ben ik niet het type dat spontaan agressief begint te worden. Maar als een dokter in de geneeskunde zegt "oei, wat is dat", dan vraag ik mij af of die opleiding niet verlengd moet worden. Om een lang verhaal kort te maken: een kwartier later was ik onderweg naar de apotheek van wacht om door een symapthieke apothekeres (niet het type zomermeisje-met-sproetjes-en-ik-kom-recht-van-school maar eerder m'n-man-is-apotheeker-en-ik-eet-de-ganse-dag-choco-mousse-taarten) geholpen te worden.
Dat is trouwens nog een gekke anekdote ... Het waren joekels van pillen en pas na twee dagen zag ik op het doosje staan dat ze ook opgelost konden worden. Ondertussen had ik wel een flink uitgerekte keel.
En voor ik het nog vergeet ... de oudste gaat sinds vorige week ook naar school. De eerste week halve dagen en vanaf vandaag de ganse dag. En hij is nog zo flink en fier! Tussentijds resultaat: erg blij, enthousiast, een stuk tand kwijt, een geperforeerde lip en er heerst ook een luizenplaag op school. Yeah!